Brezilya'ya Doğan Güneş Nascido para o Brasil

Allah'ı tanımak için...

2007-09-11T20:44:00.000-03:00

“Allah’ı tanımak için kişiliğini değiştirmen gerekmiyor. Sen manevî gerekleri yerine getirmeye başlama kararı verdiğinde, hemen o an kendini gösteren adil ve ciddi bir bakışa sahip olacaksın.”

(Andrei TARKOVSKY)

Mevlana'da Nefis Eğitimi

2006-12-22T13:25:00.000-02:00

İnsanın yanlışa düşmemesi için, nefsini kötü niyet, garaz, ihtiraslar gibi kötü duygulardan arındırması gerekir. Mevlânâ’ya göre, insanın hata ve günahtan korunması için temyiz hassasını her türlü garazdan temizlemesi ve (bunu yapmaya çalışırken de) dinden yardım araması lâzımdır".1

Bir insan nefsini eğitmedikçe bakışı/görüşü düzgün olmaz; görüşü düzgün olmayınca da tespiti ve değerlendirmesi, kısaca sözleri doğru olmaz. "Bir kimsenin eğer içindeki nazarı (görüşü) eğriyse hiç şüphe yok ki onun cevabı da eğri olur. Çünkü doğru cevap vermek için kendine hakim olamaz. Meselâ bir insan kekeme olunca, ne kadar doğru konuşmak istese yine konuşamaz. Kuyumcunun altını mihenk taşına vurması altına yöneltilen bir sorudur ve altın da, ‘Ben buyum, halisim, yahut katışığım!’ diye cevap verir".2

Yanlışlara düşmemek için nefsi eğitmek gerektiği ortadadır; nefsi eğitmenin en önemli yolu da onunla mücadele etmektir. Bu hususta Mevlânâ, şu çağrıda bulunur:

Bir yürüyüş edelim de kırıp dökelim;
Şu kara yüzlü, şu kötü huylu nefsi, yok edelim gitsin!.3

Fakat bu mücâdele kolay değildir. Zira "Put kırmak kolaydır, fakat nefsi (eğitmeyi) kolay görmek cahilliktir."4 Bunun için Mevlânâ, ileride geleceği gibi, sağlam bir irade öngörür.
Nefsin hevâ ve heveslerini kır, onlardan vazgeç. Vazgeç ama önceden de kendinle bir şart koş da ahdinden dönmemeye uğraş, yoksa hastalık kalakalır sende; iyileşme imkânının da yok olur gider.5

"Vücudumuzda binlerce kurt, binlerce domuz... Temiz, pis, güzel, çirkin binlerce sıfat var"6 diyen Mevlânâ, insanda hangi huy galipse o huyun sûretine göre haşredileceğini belirtip, sözlerine devamla, insanın eğitilebilen bir varlık olduğunu şöyle dile getirmektedir.

İnsanda bir an olur kurtluk zuhur eder, bir an olur ay gibi Yusuf yüzlü bir güzel hâline gelir.

İyiliklerle kinlerle gizli bir yolda gönüllerden gönüllere gidip durmaktadır.
Hatta insandan, öküz ve eşek bile bilgi sahibi olur, akıllanır, hüner elde eder.

Serkeş at, rahvan bir hâle gelir, alışır. Ayı oynar, keçi de selâm verir.
Köpeğe insanın huyu geçer, nihayet çoban olur, av avlar yahut sürüyü korur.
Ashab-ı Kehf’in köpeğine öyle bir huy sirayet etti ki sonunda Allah’ı aramaya koyuldu.8

Nefse uymanın tehlikelerinden ve mücadele ederek onu eğitmenin imkân ve gerekliliğini Mevlânâ’ya göre, kısaca belirttikten sonra şimdi de nefsi eğitmenin yollarına geçebiliriz:

1. Nefse Uymama
Nefsi eğitmek için onun arzu ve isteklerine uymamak gerekir. Bu, nefsi eğitmenin ve onun kötülüğünden korunmanın en kestirme yoludur. Nefsi, (insanı kötülüklere karşı ayartan ve teşvik eden) şeytana benzeten Mevlânâ, yanlış yapmamak, günaha girmemek için nefse uymama üzerinde önemle durur. Ona göre, nefse uymama, heveslerden vazgeçme, her zoru açar.9

Nefse uymama, şehvet ve lezzetlere karşı direnmeyi gerektirir. Mevlânâ, nefsi eğitmede sağlam bir yol olan bu konuda şu tavsiyelerde bulunur:
Ey karnına haris olan, böylece yücel. Bunun yolu, ancak yiyeceğini değiştirmendir.

Ey kalp hastası, ilâca sarıl. Bütün tedbir, mizacı değiştirmenden ibarettir.10
Nasihatımı dinle: Ten, kuvvetli bir bağdır. Yeni istiyorsan eskiden soyun!
Dudağını yum, altın dolu avucunu aç. Ten nekesliğini bırak, cömertliği ele al.
Cömertlik, şehvetleri, lezzetleri terk etmedir. Şehvet yüzünden düşen kalmamıştır.

Bu heva ve hevesi bırakma, sapasağlam bir iptir. Bu dal, canı göğe çeker...11
Hasetçi kişilerden çok çeken Mevlânâ, eserlerinde, nefsi eğitmede, iradeyi sağlamlaştırmada haset duygusunu yenmenin önemli rol oynadığını söyler.12
Yusuflar, kardeşlerinin hilesi yüzünden kuyuya düşmüşlerdir. Çünkü o kardeşler, hasetlerinden Yusuf’u kurtlara verip dururlar.

Hasetten Mısır Yusuf’unun başına neler geldi? Bu haset, pusuya yatmış büyük bir kurttur.

Hülâsa halim Yakup, Yusuf’a bir şey yapmasın diye bu kurttan daima korkar... 13

2. Çocukluktan Kurtulma
Bu tabirle Mevlânâ, bir oyun ve eğlence (laib ve lehv)14 den ibaret olan dünyadan kurtulmayı kasteder. O, nefsin yersiz isteklerine karşı mücadele vererek onun kötülüğünden korunmak için çocukluktan kurtulmayı önerir. Çocukluktan kurtulup baliğ olmak, aşırı istek ve arzulardan sıyrılıp Allah’a yönelmekle mümkündür. O, devamla şöyle der:

Allah, "Dünya kuru bir istek, faydasız bir oyuncaktan ibarettir, siz de çocuklarsınız" dedi. Allah doğru buyurur. Oyuncağı terk etmedikçe çocuksun. Ruh arınmadıkça nasıl temiz olabilirsiniz?15

3. Zecrî Tedbirler Alma
Nefsi eğitmede zecrî (sert, zorlayıcı) tedbirler almak ve ona her istediğini yaptırmamak önemli bir yoldur. Bu konuda Mevlânâ şöyle demektedir:
Nefis, tıpkı sofistaiyye gibi kararsızdır, şüphecidir, hile ve aldatmadan yanadır.

Bunun için de o, hakîkati iknâ yoluyla değil de şiddet yoluyla (kötekle) anlar.16

4. Nefsi Öldürme
Nefsi eğitmenin önemli bir yolu, onun arzu ve isteklerini dizginlemek veya kontrol altında tutmak, tasavvuftaki deyimiyle, bu arzu ve istekleri öldürmektedir. Bu, nefsi eğitmede en kökten tedbir olarak görülmektedir. Buradaki öldürmeyi, geniş anlamıyla, "eğitme" olarak da alabiliriz. Mevlânâ, konuyla ilgili olarak şu örneği vermektedir.

Birisi, kızgınlıkla anasını hançerleyerek, döverek öldürdü.
Biri, ona "Huyunun kötülüğü yüzünden ana hakkını gözetmedin.
Çirkin herif, ananı neden öldürdün! Niye söylemiyorsun, o sana ne yaptı ki?" dedi.
Adam, "Çok ayıp bir iş işledi, ben de onu öldürdüm. Ayıbını toprak örtsün" diye cevap verdi.
Kınayan "Be adam, ananı öldüreceğine o kişiyi öldürseydin" deyince dedi ki: "Her gün başka birisini mi öldüreyim?
Onu öldürdüm, halkın kanına girmekten kurtuldum; halkın boğazını keseceğime onu boğazladım, bu daha iyi!"
O kötü huylu ana, fesadı her tarafa zâhir olan nefsindir.
Her an onun için bir azize kastedip duruyorsun; kendine gel, onu öldür!.17
Bu arada akla şu soru gelmektedir. Nefis neden öldürülmelidir? Bunun cevabını şu beyitlerde görmekteyiz:
Onun yüzünden bu güzel dünya sana dar geliyor. Onun yüzünden Allah ile de savaşıyorsun, halkla da.
Nefsini öldürürsen özür serdetmeden kurtulursun, ülkede hiçbir düşmanın olmaz.18

5. İradeyi Sağlamlaştırma
İnsanın, yanlışlara karşı koymasında, nefsin kötü arzularını frenlemesinde sağlam iradeye sahip olup, onu doğrudan/iyiden yana kullanması ve bu noktada kararlılık göstermesi oldukça önemlidir. Mevlânâ, insanın uyanık gönlünü bir muma benzetir ve binlerce âfeti taşıyan havaya (şiddetli rüzgâr ve tehlikelere) karşı onu eteğinin altında (sağlam bir irade ile) iyi korumasını ister.19

Nefsi, kişiyi yanlışlara çeker ve bazen o, doğru ile yanlış arasında kararsız da kalabilir. Bu gibi durumlarda insanın, kendisini yoldan çıkaran tabiatını dinlemeyip20 iyiden, doğrudan, haktan yana tercihlerde bulunması gerekir.

Ümitsizlik diyarına gitme, ümitler var. Karanlığa varma, güneşler var.

Gönül seni, gönül ehlinin diyarına; ten, seni su ve çamur hapsine çeker.21

Kişinin, doğru olanı kabul etmeye, iyiyi almaya kendisini zorlaması, yanlışlara karşı onu büyük ölçüde koruyacaktır. Kendisini bu şekilde yönlendirmeyen, iradesini bu şekilde kullanmayan ise, şu örnekte görüldüğü gibi, yanlışlar içerisinde kalmaya mahkum olacaktır. "... İçerden bir kabul ve tasdik eden olmadıkça, bin söz söylesen de faydası olmaz. Meselâ bir ağacın kökünden içten gelme bir nemlilik, canlılık olmasa, sen ona bin selin suyunu döksen, yine faydasızdır... Bütün âlemi nur kaplamış olsa, gözde bir nur olmadıkça, hiçbir zaman o nuru göremez..."22

6. Sabırlı Olma
Nefsin ayartıcılığına kanmamak için onu eğitirken sabırlı olma oldukça önemlidir. Mevlânâ, "...Bu yolda sabır lâzım, çekilecek mihnetlere tahammül gerek"23 demektedir. Zira sabır devâdır, genişliğin anahtarıdır ve kişiyi maksadına çabuk ulaştıran bir erdemdir.24

"Her zahmette, her meşakkatte kızar, kinlenirsen cilâlanmadan nasıl ayna olacaksın?"25 beytiyle Mevlânâ, doğruya, iyiye ve güzele yönelip onda karar kılmak ve olgunlaşmak için sabır göstermek gerektiğini vurgulamaktadır.

"Feraset sahiplerinin iştahları sabradır, onlar sabretmek isterler"26 sözüyle Mevlânâ, nefsin aceleci ve geçici taleplerine aldırmadan, ileriyi görmeye çalışanların sabırlı olduklarını ve kısa vadeli olmasa bile uzun vadede onların kazançlı çıkacaklarını belirtmektedir.

Nefsin isteklerine uymayarak anlayışlı, hoşgörülü ve yumuşak başlı olmak (ki bunların temelinde sabır yatmaktadır), insanı anlayışsız, katı ve dik başlı olmaktan daha çok başarıya ulaştırır.

İlim kılıcı, demir kılıçtan daha keskin, hatta yüzlerce ordudan daha galip, daha üstündür.27

Maksada sabırla erişilir, aceleyle değil. Sabret, doğrusunu Allah daha iyi bilir.28

Nefsin baskısından kurtularak "Sabreden göklerin üstüne yükselir"29 sözüyle Mevlânâ, sabredenin kazançlı çıkacağını ve yüceliklere ulaşacağını, bunun aksine, nefsine uyanın ise aşağıların aşağısına düşeceğini anlatmak ister.

7. Benlikten Kurtulma
Nefsi eğitmede bir önemli tedbir de kişinin hep kendisini ön plânda tutma sevdasından, gururunu öne çıkarma gayretinden uzak durmasıdır. Mevlânâ, insanın kendisine olduğundan fazla güvenerek Allah’ı devre dışı tutmasını;30 bilginlerin, kendilerini göstermek gâyesiyle, gereksiz ayrıntılara dalmalarını, kendilerini tanıma hususunda gayret göstermemelerini ve benlik sevdasına kapılmalarını31 yanlış görür. O, insanların kendi parmaklarını yalamalarını, çıbanlarını, kellerini yani yanlışlarını ve ayıplarını normal görüp başkalarınkini ise oldukça anormal görmelerini32 hiç hoş karşılamaz.

Mevlânâ, bir rubâisinde, benlikten kurtulmayı ve uygun olanı yapmayı tavsiye etmektedir. "Benlikten geçersen yüzlerce rahmet görürsün, kendine gelince de binlerce zahmet çekersin. Hep Firavun gibi sakalını tarayıp durma. Bir şey taramak istiyorsan bıyığına yaraşacak bir tarak bulmaya bak."33

"Kendini hiçe saymazsan hiçlikten kurtulamazsın"34 diyen Mevlânâ, kişinin nefsine uyarak benlik sevdasına kapılmamasının önemini ve bunun getireceği faydaları şöyle dile getirir:
Kim benliğinden kurtulursa bütün benlikler onun olur. Kendisine dost olmadığı için herkese dost kesilir.
Nakışsız bir ayna haline gelir, değer kazanır. Çünkü bütün nakışları aksettirir.35

8. Öz Eleştiride Bulunma
Nefsi eğiterek yanlışlara karşı korunmada belki de en önemli husus, kişinin kendisine eğilmesi, eksiklerini görmeye çalışması; aşırılığa, haksızlığa düşüp düşmediği konusunda nefsini sorgulamasıdır. Böyle davranmak yanlış şeyleri terk edip doğru, iyi ve güzel şeyleri edinmede kişiyi kazançlı çıkaracaktır. İnsanın önce kendini kendisine açması ve kendisini dinlemesi gerekmektedir.

Sırrını kötülerden gizlemen şaşılacak bir şey değil; şaşılacak şey kendinden de saklaman, kendinden de gizlemendir.36

İnsanın, başkalarının yanlışına–günahına bakıp üzülmeden önce kendi haline bakıp üzülmesi gerekmektedir.

Ey başkalarına ağlayan göz, gel, bir müddetçik otur da kendine ağla.37

Afsunlarla gönüller alalım deriz ama çukura düştüğümüzü görmeyiz.
Be hey kaltaban, çukura düşmüşsün, kuyudasın sen. Başkalarını bırak, kendine bak!.38

Kişinin, önce kendi ayıbını veya kusurunu görerek nefsini terbiye etmesi gerekmektedir:

- Arkadaşın, senin hakkında, "hırsızdır, doğru adam değildir, münasebetsiz hareketlerde bulunur, ahlâksızdır, lânettir, şöyledir, böyledir demektedir.
- O daima doğru söyler. Onun gibi doğru sözlü adam görmedim.
Doğru söyleme, yaratılışında vardır. Ne dese, aslı yok diyemem; kusuru üstüme alırım doğrusu.
Padişahım, olabilir ki o bende bazı ayıplar görmüştür de, ben onları kendimde görememişimdir.
Herkes, önce kendi kusurunu görseydi, hâlini ıslah etmekten gaflet eder miydi?
Halk kendisinden gafildir babam, gafil. Onun için birbirlerinin kusurunu görürler.
Ben kendi yüzümü göremem de senin yüzünü görürüm; sen de benim yüzümü görürsün.
Kendi yüzünü görmeye muktedir olanın nuru, halkın nurundan artıktır.
O ölse bile nuru bakidir. Çünkü görüşü, Allah görüşüdür.39
Bu beyitlerde de görüldüğü gibi Mevlânâ, halkın ayıbını inceden inceye görüp, bir bir eleştirip de kendi ayıbını zerre kadar görmeyeni ve kendisini eleştirmeyeni şiddetle kınar.40
Nefsi, ten evinde nazlı nazlı beslenmede; kendi başkalarına kin güdüp elini ısırmakta!41
A hayrı, şerri bilmeyen, sen kendini sına, başkasını değil!
Kendini sınadın mı, başkalarını sınamadan vazgeçersin.42
A gönül, aynada kendini eğri-büğrü gördün mü, mutlaka bu eğrilik sendedir, aynada değil; önce kendini doğrult.43
Yukarıda da değinildiği gibi, önce kişinin kendisine eğilmesi, kendi nefsini eleştirip, hata ve kusurlarından ayıklanması gerekir. Kişi kendisini doğrultunca bir çok şeyler düzelecektir.
Hükümdar, başındaki tacı eliyle düzelttikçe taç eğrilmekteydi yiğidim!
Tam sekiz kere doğrulttu, sekiz kere eğrildi... Dedi ki: Ey taç, bu ne bu? Eğrilme artık!
Taç dedi ki: Beni yüz kere doğrultsan, yine eğrilirim. Çünkü inanılır kişi, sen eğrilmedesin!.44

9. Manevî Güç Kazanma
Nefsi eğitmek, onun şerrinden emin olmak, gerçekleri görmek ve Allah sırlarına ermek için Mevlânâ’nın felsefesine göre, mânâ kapısına da başvurmak gerekmektedir:

Allah ve Hak erlerinin inâyetleri olmazsa... Melek bile olsa defteri kapkaradır.45

Mevlânâ, manevî gücün ve İlâhî inâyetin bu konuda oynadığı rolü şöyle açıklar:
Firavun’un aklı, padişahların aklından üstündü ama, Allah hükmü onu akılsız ve kör etmişti!

Bir adamın can gözünü, can kulağını Allah kapattı mı o adam Eflâtun olsa hayvanlaşır!.46

Kim Allah’dan tevfika mazhar olursa o âleme yol bulmuş, dünya işinden çıkmıştır.47

Sen istersen onu gönül vahyi farzet; gönül zaten onun nazargâhıdır. Gönül ona agâh olunca nasıl hata eder?

Ey mü’min, sen, Allah nuru ile bakar, görürsün; hatadan, yanılmadan eminsin.48

Nefse hakim olma konusunda manevî güç kazanmak için Allah’a yönelme ve O’ndan yardım dilemek gerekmektedir. Allah’a yönelen kişi, O’nun koruması altına girer, kuvvet bulur, emniyette kalır; ona güç şeyler kolay gelir. Mevlânâ, şu mektup ifadesinde gördüğümüz gibi, işin sonunda Allah’a yönelmeyi, O’na güvenmeyi ve O’ndan yardım dilemeyi talep eder. "Allah, ona da, bize de, isteklerimiz neyle gerçekleşecekse, işlerimiz neyle düzene girecekse, onu ilham etsin!"49

Kim Allah’tan tevfike mazhar olursa o âleme yol bulmuş, dünya işinden çıkmıştır.50

Manevî gücü elde etmek için mânâ kapısını dövmenin gerektiğini51 belirten Mevlânâ, nefsin aldatıcılığından kurtulmak için, Allah’a şu yalvarışta bulunur:

Ey bize güç şeyleri kolaylaştıran Allah! Bizi abes ve boş şeylerden kurtar.
Biz rızık diye gördük, halbuki imtihanmış. Bize her şeyi, olduğu gibi göster.52

Sonuç
Mevlânâ’nın, nefsi eğitme üzerinde önemle durması, ağırlıkla, onun sûfî karakterli bir düşünür oluşuna bağlanabilir.
İnsan bir çok yanlışlıklarla yüz yüzedir. Genelde o, nerelerde ve neden dolayı ve ne tip yanlışlar yaptığını kaba taslak kestirir. Fakat asıl önemli olan, bu yanlışlarını terk etmesidir. Bunları terk etmede nefse hakim olmak oldukça önemlidir. Bunu başarmak için de yapılacak ilk iş, nefsi tanımaya çalışarak, onu eğitmektir.
Nefsi eğitmenin en kestirme yolu, şehvet ve lezzetlere karşı direnerek nefsin zebunu olmamadır. Onu eğitmek için, çok sevdiği oyun ve eğlence (dünya) ye de fazla dalmamak gerekmektedir. Nefsin şerri karşısında alınacak olan en köklü tedbir, onu ‘öldürmek’ olacaktır.
Nefsi eğitmede başarılı olmak için iradeyi sağlamlaştırma en etkili ve kapsamlı bir iştir. Hatta sabırlı olma, nefsi öldürmede, çocukluktan kurtulma, özeleştiride bulunma, benlikten sıyrılma, temelde, iradeyi sağlamlaştırmanın tabiî sonuçları olarak görülebilir.

Dipnotlar

1 Mevlânâ, Celâleddin Rûmî, Fîhi Mâ Fîh, (Çeviren: Meliha Ülker Anbarcıoğlu), M.E.B. Yay., İstanbul, 1990, s.14. • 2 Mevlânâ, a.g.e. s. 231. • 3 Mevlânâ, Macâlis-i Seb’a (Yedi Meclis), (Çeviren ve Hazırlayan: Abdulbâki Gölpınarlı), Konya, 1965, s. 54. o4 Mevlânâ, Mesnevî, (Çeviren: Veled İzbudak), M.E.B. Yay., İstanbul, 1991, C. i, s.62, B.778. • 5 Mevlânâ, Dîvân-ı Kebîr, (Çeviren ve Hazırlayan: Abdulbâkî Gölpınarlı), Kültür Bakanlığı Yay, Ankara. 1992, C.VII. s. 626, B. 8338. • 6 Mevnevî. C. II. s. 108. B. 1417. • 7 Mevlânâ, a.g.e. C. II. s. 108, B. 1417. • 8 Mevlânâ, a.g.e. C. II. s. 108-109. B. 1420-1425. • 9 Mevlânâ, Dîvân, C. VII, s. 626, B. 8336 • 10 Mevlânâ, Mesnevî, C. II, s. 27, B. 293-294. • 11 Mevlânâ, a.g.e. C. II, s.27, B.1270-1278. • 12 Haset konusunda bkz., Mevlânâ, Mesnevî, C. 1, s. 34-35, B. 429-439; s. 98, B. 1221; C. II, s.86; B.1126-1130; C. IV, s. 216, B. 2676-2682; C. V. S. 99-101, B. 1200-1219; Mevlânâ, Mektuplar, s. 200, Mektup: CXXXIII; Mevlânâ, Dîvân, C. I, s. 272-273, B. 2550-2555; C. II. s. 309, B. 2539-2542; C. VI, s. 305, B. 3106-3114: CVII, s. 16, B. 205-206. • 13 Mevlânâ, Mesnevî, C. II, s. 107-108, B. 1406-1410. o 14 Bu tabirler Kur’ân-ı Kerim’den alınmadır. Bkz. Hadid, 57/20; Muhammed, 47/36; Ankebût, 29/64. o 15 Mevlânâ, Mesnevî, C. I, s. 274, B. 3430-3431. • 16 Mevlânâ, a.g.e. C. II, s. 268, B. 3499-3500. • 17 Mevlânâ, a.g.e. C. II, s. 59-60, B. 776-783. • 18 Mevlânâi a.g.e. C. II, s. 60, B. 784-785. • 19 Mevlânâ, Dîvân, C. V, s. 408, B. 5425. • 20 Mevlânâ, Mesnevî, C. IV, s. 113, B. 1402. • 21 Mevlânâ, a.g.e. Mesnevî, C. I, s. 57, B. 724-725. • 22 Mevlânâ, Fîhi Mâ Fîh, s. 88-89. • 23 Mevlânâ, Mesnevî, C. IV, s. 38, B. 466. • 24 Bkz. Mevlânâ, a.g.e. , C. II, s. 391, B. 4913; C. I, s. 150-151, B. 1841. 1846, 1854. • 25 Mevlânâ, a.g.e. C. I, s. 290, B. 2980. • 26 Mevlânâ, a.g.e. C. I, s. 128, B. 1601. • 27 Mevlânâ, a.g.e. C. I, s. 318, B. 3989. • 28 Mevlânâ, a.g.e. C. I, s. 319, B. 4003. • 29 Mevlânâ, a.g.e. C. I, s. 128, B. 1602; C. VI, s. 391, B. 4913. • 30 Mevlânâ, Fîhi Mâ Fîh, s. 9. • 31 Fîhi Mâ Fîh, s. 28-29. • 32 Fîhi Mâ Fîh, s. 37. • 33 Mevlânâ, Rubâiler, (Cev.: Nuri Genç Osman), M. E. B. Yay., İstanbul, 1974, C. II, s. 306. R. 1477. • 34 Mevlânâ, Dîvân, C. V. s. 98. B. 1118. • 35 Mevlânâ, Mesnevî, C. V, s. 218, B. 2665-2666. • 36 Mevlânâ, a.g.e. C. II, s. 114, B. 1500. • 37 Mevlânâ, a.g.e. C. II, s. 37, B. 479. • 38 Mevlânâ, a.g.e. C. III, s. 181, B. 2234-2235. • 39 Mevlânâ, a.g.e. C. II, s. 67, B. 876-885. • 40 Mesnevî, C. III, s. 213, B. 2629-2630; C. IV, s. 156, B. 1918-1921. • 41 Mevlânâ, a.g.e. C. II, s. 59, B. 775. • 42 Mevlânâ, a.g.e. C. IV, s. 30, B. 367-368. • 43 Mevlânâ, Dîvân, C. V, s. 429, B. 5822. • 44 Mevlânâ, Mesnevî, C. IV, s. 155, B. 1903-1905. • 45 Mevlânâ, a.g.e. C. I, s. 150, B. 1878-1879; s. 170, B. 2122; C. IV, s. 156, B. 1922-1923. Mesnevî, C. I, s. 170, B. 2121. • 46 Mevlânâ, Mesnevî, C. IV, s. 151, B. 1854-1855. • 47 Mevlânâ, Mektuplar, (Çeviren ve Hazırlayan: Abdulbâki Gölpınarlı), İstanbul, 1963, s. 10 (Mektup III). • 48 Mevlânâ, Mesnevî, C. I, s. 170, B. 2121. • 49 Mevlânâ, Mesnevî, C. I, s. 230, B. 2870. • 50 Mevlânâ, a.g.e. C. II, s. 36, B. 466-467.

(Doç. Dr. İbrahim EROĞLU)

Poesia Sufi

2006-12-13T16:25:00.000-02:00

"Em cada coração há uma janela para outros corações.
Eles não estão separados, como dois corpos.
Mas, assim como duas lâmpadas que não estão juntas,
Sua luz se une num só feixe."

(Jalaluddin Rumi)

A Prayer

2006-12-08T21:00:00.000-02:00

A Prayer

O Lord,
If tomorrow on Judgment Day
You send me to Hell,I will tell such a secret
That Hell will race from me
Until it is a thousand years away.
O Lord,Whatever share of this world
You could give to me,
Give it to Your enemies;
Whatever share of the next world
You want to give to me,
Give it to Your friends.
You are enough for me.
O Lord, If I worship
YouFrom fear of Hell, burn me in Hell.
O Lord, If I worship
You From hope of Paradise, bar me from its gates.
But if I worship You for Yourself alone
Then grace me forever the splendor of Your Face.

Rabi´a al-Adawiyya, translation by Andrew Harvey and Eryk Hanut - 'Perfume of the Desert'

Tasavvufta Vecd'in Psikolojisi-2

2006-12-07T03:49:00.000-02:00

(---> Devam)

Vecdin ve ötesinin sufi doktrinindeki yeri ana hatlarıyla bundan ibarettir. Şimdi bir vecd halinin psikolojik mekanizmasına ve içeriğine bakalım:

Vecd, günlük tabiriyle, bir “kendinden geçme” halidir. Bu hali dışarıdan seyredenler, vecd içindeki insanda birtakım değişmeler görürler ki, bu değişmeler bedeni ve zihni fonksiyonların normal hallerinden oldukça farklıdır. Kalp atışı hızlanır, nefes kesilir, duyu faaliyetler durur, gözler birşey görmeksizin açık kalır, beden hareketsiz, adeta donmuş haldedir. Zihni görmek olanağı bulunmamakla birlikte, duyu faaliyetinin kesilmesi orada da tam bir boşluk meydana geldiğine işarettir. Esasen onlar zihnin mutlak varlığı aksettirebilmesi için dünyevi her şeyden tecrid edilmesinin şart olduğuna inanırlar.

Islam mistiklerinin vecd halindeki davranışları hakkında fazla bilgimiz yoktur; sufiler bunu kendileri için mesele yapmamışlar, başkaları da onların hallerine hiç araştırma amacıyla yaklaşmışlardır. Fakat eldeki bilgilere bakılırsa, sufilerin vecdi ile Hıristiyan mistiklerinin ekstaz halleri arasında önemli sayılabilecek bazı farklar görülür. Mistizim hakkında batıda yazılan eserlerde alınan örnekler hemen tamamen hristiyan mistikleridir. Bunlara bakılırsa vecd görünüşü itibariyle sara nöbetine benzer bir haldir. Esas özelliği pasifliğidir, yani mistik önceden kestirilmesi imkansız bir anda birdenbire kendinden geçer, hareketlerine hakim olamaz, bir başka kudretin hakimiyeti altında hisseder, beden hareketleri ateşli hastalıkta titreyenlere veya can çekişenlere benzer. Dışarıdan bu korkunç manzarasına rağmen mistik kendi deruni hayatında büyük bir mutluluk ve zevk yaşamıştır; ayrıldığı zaman bu zevki kaybetmekten dolayı büyük bir hüzün duyar.

Sufinin vecdi, Gazzali'nin anlattıklarında da gördüğümüz gibi, sakin ve derin bir tefekkür halini aksettirir. Bazen vecdin coşkunluk şeklinde tezahürü de olmaktadır, fakat bu halde bile sufinin karekteristik vasfı başka bir alemde olmasıdır, yoksa beden fonksiyonlarında patolojik belirtilerin ortaya çıkması değildir. Burada İslam mistisizmi ile Hristiyanlıktaki mistizim arasında temel farklardan birinin iki değişik vecd haline yol açtığını görüyoruz. Gerçekten, İslam mitsizimi pasif olmaktan ziyade aktif tarafıyla dikkati çekiyor. Sufi vecd halinde Allah’ın iradesine teslim olmuştur ve pasiftir, fakat o noktaya gelmek için aktif bir şekilde hazırlanmış ve kendisini “ilham” alabilecek hale getiriştir. Bu yüzdendir ki İslam mistiğinin bir çeşit “ihisas” adamı olmasına mukabil Hıristiyanlık’ta böyle bir ilahi lütfün kime nasip olacağı bilinmez, tarikat disiplini almamış, bilgisiz, hatta imanı şüpheli birinin eksaz haline girmesi ve ilahi ilhamlar alması, İsa’yı, Meryem’i, diğer kutsal şahsiyetleri görmesi pekala mümkündür.

Bedeni değişiklilerin yanı sıra psişik haller de görülmektedir ki bunların en çok rastlanılanları aşırı duyarlık, bazen hassasiyetlerin kalkması, acı hissinin kaybı, kasılma, felç, hayal görme vb.dir. Mistik bu halde enerjisinin ve maneviyatının çok kuvvetlendiğini hissini alır, kendisine ifadesi imkansız bir ilham geldiğinden kesinlikle emindir. Bu psişik hallerin çoğuna sufilerde de rastlanır. Burada kasılma, felç gibi bedeni haller dışarıda takip edilmeyen, fakat mistiğin “hissettiği” şeylerdir.

Bu anlatılan özellikler bazı hastalarda ve uyuşturucu ilaç alanlarda da görülmektedir. Bu yüzden uzun zaman mistiklerin histerik, saralı, veya afyonkeş oldukları düşünülmüştür. Vecd halindeki doğuşların içeriğine bakılmazsa bu benzetmeler kolayca yapılabilir, fakat mistik vecdin bu anlattığımız patolojik durumlardan farklı olduğu muhakkaktır. Şimdi bu ayrılıklara kısaca bir göz atalım:

Sara’da veya hayal görmeye yol açan diğer hastalık hallerinde bedeni işlevlerde bir bozukluk vardır ve bu bozukluk bazen kolayca teşhis edilebilir. Örneğin sara, beyindeki hasardan dolayı oradaki anormal elektrik deşarjlarından ileri gelmektedir. Mistiklerin bu tür hastalıkları bulunmadığı bilinmektedir, kaldı ki bu hastalıkların başka birtakım arazları vardır ki onlar da mistiklerde yoktur.

Psikanalistler (Freud ve diğerleri) mistik halleri birer psiko-nörotik araz olarak açıklamaya çalışmışlardır. Freud’un doktrininin tamamı gibi bu konudaki görüşü de esas olarak, bastırılmış, açık ifadesini bulamış seks istekleri alır, mistik tıpkı bir psikonevroz hastası gibi bastırılmış cinsel farkında olmadan başka yollardan, başka kılıflar içinde ortaya vuran kimselerdir. Batıda mistik ve vecd halleri geçiren kimseler üzerinde yapılan araştırmalar buların çoğunun ya henüz buluğ çağından önce vecd hallerine girdiklerini, yahut da cinsel bakımdan frijid olduklarını gösteriyor. Bir başka farklı taraf, nörotik hastanın hastalık konusundan (gerçek sebepten) ısrarla kaçınmasına ve ondan hiç söz etmemesine karşılık, mistiklerin kendilerini saran şey üzerinde daha fazla açıklığa kavuşmak üzere elden gelen her şeyi yapmalarıdır. Fakat psikanaliz açısından Freud’un tezine tamamen aykırı düşen bir durum vardır ki bu da cinsiyetle ilgili tavırda görülen farktır. Psikanalitik teoriye göre, hasta kendisinde bulunan cinsi zorlamaları kabul etmek istemez, onları şuur sahasından tamamen uzakta tutar. Buna göre nörotikleri kendilerine bu ilaçları hatırlatan hallerden şiddetle kaçınmaları beklenir. Halbuki mistiklerin en çok kullandıkları temalardan biri aşk veya muhabbettir, anlatmak istedikleri şeyleri hep aşk mecazlarıyla ifade etmeye çalışırlar. Bu hususta en fazla çekingen olmaları beklenen kadınlar bile (gerek Hristiyan, gerek İslam mistizminde) yaşadıkların halin bir aşk olduğunu ifade etmektedirler. Nihayet, nörotiklerin devamlı endişe halinde olmalarına karşılık mistiklerin ebedi huzuru bulduklarını iddia ederler.

Mistisizmin bir dini sapıklık (pervesion) olduğu da iddia edilmiştir. Buna göre normal din duygusuna nazaran mistiğinki bir çeşit sapma ifade eder. Mistisizm bazı insanlarda görülen bir eğilimdir ki bu türlü insanlar birtakım tereddütler, tezatlar hatta organik bozukluklarla maluldürler. Şahsiyetlerinin (veya benliklerinin) bozulmuş dengesini dinde düzeltme çalışırlar, çünkü orada sosyal olanla ferdi olan tam bir denge içindedir. Fakat daha sonra bunlar normal müminlerde mevcut bulunan tanrı sevgisi aşarak bir “ittihad” mertebesine ulaşmaya başlarlar. Böyle olunca mistik ferdi varlığını sosyal varlığından gitgide ayırır, münzevi bir hayat yaşamaya başlar. Bütün duygularını, kendini rahatsız eden bütün fikirleri siler, zira ortada toplu kalmayınca bu duygu ve düşüncelerin verdiği rahatsızlık da söz konusu olamaz. Bu bilinçdışı huzur halinde mistik belirsizlik, sisli, bulanık bir hal-i hazır içinde uyuşur kalır. Dinde sıhhatli ve verimli bir niteliği bulunan fikirler ve hisler burada marazi derecede abartılıştır.

Burada yine hıristiyan dünyasındaki mistikleri olarak alındığını görüyoruz. Mistiklerin mutlaka münzevi, sosyal olmaları gerekmez. Arıca, mesela İslam mistikleri bu şekilde bir sabit fikrin baskısı altında kendi başlarına kalan insanlar değillerdir, bir mürşid-i kamilin rehberliğinde bulundukları için dini sapıklığa karşı kendilerini garanti etmiş sayılabilirler. Bununla birlikte yukarıdaki teze bir başka noktadan itiraz ediliştir. Mistiğin gayesi vecd yahud bilinçdışı haline varmak değil, fakat ferdi varlığını daha yüksek bir seviyede kainatla yeniden münasebete geçirmektir. Mistik kendini yok etmeye değil, fakat başkalaşmaya çalışır.

Vecdi bir hipnoz haline benzetenlere gelince, bunlar hipnotik tedavi yapan doktorla hastası arasındaki münasebeti Tanrı ile mistik arasında da mevcut bulunduğunu söylüyorlar. Hasta nasıl hipnoz halinde sıkıntılarından kurtuluyor ve bu huzuru yine bulmak için doktoru nasıl arıyor, ona bağlanıyorsa, mistik de Tanrıyı o şekilde arar, deniyor. Mistisizm sadece vecd halinde var olup ondan sonra oradan kalkan bir şey değildir. Mistiğin vecdden çıkınca duyduğu sıkıntı o halin kaybından dolayı –ister istemez- olacaktır, yoksa daha evvelde duyulan sıkıntılar dolayısıyla vecd aranmış değildir. Bu, daha ziyade normal hayatını yaşarken birdenbire hükümdar olan adamın, eski haline dönünce kaybettiği saltanatı araması gibidir.

***

Nihayet, mistik vecdi ve umumiyetle mistisizmi bir alt-şuur olayı halinde ele alanlar vardır ki bu sahada en çok tutulan görüşlerdir. Alt-şuur teorisinin en tanınış ve ehliyetli temsilcisi Amerikan filozof-psikologu William James’tir.

W.James mitsizim ile dini aynı şey olarak görüyor. Ona göre mistisizmin izahı aynı zamanda dini tecrübenin izahı anlamına gelir. Bütün dinlerin kaynağı ferdi mistik tecrübedir. Bu tecrübe için genel bir zihni ifade mevcut değildir, bu tecrübe aklın sahasından daha derin, daha canlı, daha hareketli bir sahaya aittir, bu yüzden de akli delil ve itirazlardan masundur. “Buna göre”, diyor, “mistik veya dini şuur, şuur eşiğinin altındaki bir neftsen ayırt edilemez, onun sahası normal şuurumuzun bir uzantısı olmakla birlikte daha büyük ve daha kuvvetlidir”. Dini hayatın tezahürleri ekseriya şuur-altı hayatla geniş bir ilişki içinde değildir, ama yoğun bir din hayatı yaşayan insanlarda alt-şuur her zaman rastlanmayan bir faaliyet halinde gibidir. Ancak burada Freud’un alt-şuur anlayışıyla James’in anlayışı arasında bir ayırım yapak gerekiyor. Freud’a göre alt-şuur esas itibariyle cemiyetin hoş görmediği, fakat insanın içinden gelen ve hiçbir zaman yok olmayan isteklerin hapsedildiği bir yerdir (Buradaki “yer” tabiri fiziki bir mekan değildir). Halbuki W.James alt-şuuru şuurun bir çöplüğü saymanın doğru olmadığını söylüyor. Alt-şuur itilmiş hatıraların veya faydasız faaliyetlerin toplandığı bir depo değildir. Alt-şuur bizi şuurumuzdan aydınlık sahasını saran bir kısmıdır ki burada hal-i hazır etkinliklerimizi yöneten fikirler birer flaş halinde çakar. Şu halde alt-şuur, açık şuurda toplanan şeylerin artmasıyla büyüyen bir depo değil, fakat hafızanın temin ettiği pek çok hisler ve fikirler ifade etmekle birlikte irsi unsurları da ihtiva eden bir yığındır. Devamlı hareket halinde bulunan bu yığında bitip tükenmez bir işleme (elaboration) hali vardır ki bu sayede kişiliğimiz zenginleşir.

W. James’e göre bizim fikirlerimiz, zevklerimiz, ilgilerimiz birbirine bağlılık derecelerine göre bağımsız psikolojik sistemler oluşturur, en cazip olanları kendilerine tabi olan diğerlerini etrafında toplar. Bunların bazıları şuurumuzun aydınlık sahasının kenarlarına kadar gelir ve aydınlık şuura çıkmaya çalışırlar (yani bize kendilerini fark ettirmeye, tanıtmaya çalışırlar, çünkü normal olarak bunların farkında değiliz.) Çeşitli hal ve şartlar dolayısıyla zayıflamış bulunan hakim sistemi itip onun yerine, bütün bağlantılarıyla birlikte, geçmeye teşebbüs ederler. İşte vecd halinde insana dışarıdan bir haki kuvvet intibaı veren şey, yukarıya doğru çıkan alt-şuur’dur. Tamamen beklenmedik durumlarda ortaya çıkan bu alt-şuur başka bir şahsiyet gibi görünür.

Bu türlü alt-şuur halleri sadece mistiklere mahsus değildir. Fakat bu eğilim, sahip olanın kalitesine göre bazen alelade halüsinason (hayal) olur, bazen çok yararlı sonuçlara götürebilir. Acaba bu sezgileri değerlendirmek ve aralarında ayırım yapabilmek için ne gibi kriterler kullanabiliriz? W.James burada kendi pragmatik felsefesine uygun olmak üzere şu kriterleri veriyor: 1- İç aydınlık sağlama, 2-Mantıki bakımdan tatmin edici olma, 3- Pratik fayda ve verimlilik

İç aydınlanmayı ele alırsak, anestezi hallerinde de birtakım doğuşlar olmakla birlikte bunlar kaypak, hemen geçici şeylerdir, halbuki mistik tecrübedeki ilham, şahsın bütün hayatına devamlı yol gösterecek niteliktedir. Bu yüzden diyebiliriz ki mistik tecrübe bilgiden önce gelir. Mistik “bilir, çünkü görüştür”. Rasyonalistler buna itiraz edebilirler, ama biz bir insanı hapse atıyor, işkenceye çekiyoruz, o yine mistik tecrübesinin gösterdiği yoldan dönüyor. Hatta mistik tecrübe rasyonel düşüncelerimizden daha kuvvetle yerleşiyor, biz rasyonel (akli) bilgilerimiz için duyu organlarımızı şahit tutuyoruz, ama mistik tecrübenin verdiği vasıtasız bilgi duyularımız çalışmadığı zaman da mevcuttur.

Mistiğin önüne açılan dünya aslında bizim dünyamız gibidir, ama ondan çok geniştir. Onun bizim dünyamızın büyütülmüş bir örneği olması dolayısıyla, onun temin ettiği şeylerden yararlanabilmek için bizim dünyamızın yöntemlerini kullanırız. Orada da bu dünyadaki gibi birçok hatalara düşebiliriz. Bu yüzden bir mistik şuur kendi başına bizim için otorite olamaz, ama mistisizmin çok yüksek tezahürleri, daha az mistik olan dindarların hislerinin yöneldiği bir amaca yönelmiştir. Bunlar bize idealin üstünlüğünden, sonsuzla birleşmeden, emniyetten, huzur ve sükundan haber verirler. Bize öyle hipotezler verirler ki, bunları kabul etmeyebiliriz ama tersini de söyleyemeyiz.

James’in ikinci kriter olarak ileri sürdüğü mantıki tatmin meselesine gelince, ona göre bunun pek az önemi vardır. “Dini tecrübenin gerçek bir objesi var mıdır?” diye her zaman sorulur ve çokları bu sorunun cevabını ilahiyatın vereceğini söylerler. James bu konuda her türlü bilimsel ispatı değersiz sayıyor. Allah’ın varlığı hakkındaki klasik ispatların hiçbir geçerliği yoktur. Fakat farzedelim ki bu ispatlar mükemmeldir, tam bir mantıki ispat yapılmıştır. Ama bunlar yine iman sahibi olanlar için bir mana ifade eder. Bir köre, Pisagor teoremini ispatlamak neyi ifade eder. Dine yabancı olanlara Tanrı’nın varlığı hakkındaki bütün ispatları verdikten sonra bunların hepsinin de derhal imana gelmediklerine bakılırsa, ya bu adamlarda ya bizi ispatlarımızda eksik bir taraf var demektir. Bundan da anlaşılıyor ki, dini sezgi bu husustaki akli bilgiden daima önce gelir.

Nihayet üçüncü kriter olan pratik verimlilik geliyor. W.James’e göre “hareket halinde düşüncenin imandan, yani sükunet halindeki düşünceden başka amacı olamaz”. Ancak düşüncemiz bir denge bulduğu zamandır ki eylemlerimiz sağlam ve emin olabilir. İnançlar birer eylem kaidesidir: Aklın fonksiyonu ise insana aktif itiyadlar kazanma imkanı sağlamaktır. İnsanın düşüncesi kıymetini pratik cehtlerden alır. Bütün teorik ayrılıklarımızın, ne kadar ince olursa olsun, temelinde pratik faydalık farkından başka bir şey bulunmaz.

***

Bütün bunlardan sonra karşımızda yine birbirine sıkı sıkıya bağlı şu iki sual durmaktadır: Vecdin psikolojik mekanizması nedir? James’in teorisi ilk bakışta hayli ilginç görünmekle birlikte onun doğruluğu alt-şuur dediğimiz zihin sahasının mahiyeti ve bunun şuurla olan ilişkisi hakkındaki bilgilerimize bağlıdır. Alt-şuur aslında zihnimizin çalışma tarzını anlayabilmek için keşfettiğimiz bir hipotezden ibarettir. Bunun özelliği duyularımızın çalıştığı hallerde şuura aksetmeyen unsurları içermesidir. Böylece rüya, ateşli hastalık, ilaçla uyuşma vs. gibi hallerde zihnimizi alışılmadık şeyleri bu alt-şuurun hakiki içeriğinin ne olduğunu bilmiyoruz. James orada sadece bireysel anıların değil, ayni zamanda ırka, yani insan cinsine ait anıların da bulunduğunu söylüyor. Çağdaş bir yazar (Aegerter) buradan hareketle şöyle bir ihtimalden bahseder: Ferdi alt-şuurların uluhiyetin bir parçası olduğu söylenemez mi? Böylece mistik haller uluhiyetin insana tesir için kullandığı bir vasıta sayılamaz mı? Eğer öyle ise Eflatun’un “bilgi hatırlamadır” teorisinden tutun da İslam tasavvufunda çok kullanılan “elest” kavramına kadar pek çok şey alt-şuurun içeriğine dahil demektir. Bu doğru olabilir mi? Bunun doğru olması için, mistik tecrübenin sadece mekanizma olarak değil içerik olarak da hep birbirine benzer şeylerden meydana gelmesi gerekir. Halbuki vecdin içeriği bireysel hafızaya ve sosyal çerçeveye göre değişmektedir. Bir başka ifade ile söylersek, müslüman mistik Peygamber’i ve İslam evliyalarını görürken Hıristiyan mistiği İsa’yı, havarileri, Meryem’i vb. görüyor.

Bu sonuncu netice alt-şuur tezine ait iddiaların da mantıki olarak çıkıyor. Alt-şuur, içerik olarak şuurdan kendisine ulaşan şeylere sahipse, onun kullandığı malzeme daha önce şuura intikal etmiş olan şeyler demektir. O halde şuur zayıfladığı zaman onu istila eden hisler alışılagelmiş düşünce formlarını kullanacaktır, ama şuur kontrolü olmadığı için bu formlar her zaman karşılaştığımız gibi sürekli ve açık olmaktan ziyade kaypak, gelip kaçan birer flaş parlaması halinde kalacaktır. O zaman Gazali’nin fikrine dönerek diyebiliriz ki, vecd’de esas olan iman ve itikad’dır, iman ve itikadımız ne ise vecdimiz odur.

Mistikler vecd halinde zihinlerinin bir ayna haline geldiğini ve o ayna hakikatlerin aksettiğini kabul etmektedirler. Buna bakarak diyebiliriz ki, olay psikolojik bakıdan bir “iç gözlem” (eski tabirle tefahhus-ı deruni) demektir, ancak bu iç gözlem belli bir ruhi hale vardıktan sonra yapılmaktadır. Psikolojide bu olay uzun yıllar araştırma ve tartışma konusu olmuştur. Galton bir kimsenin kendi zihninde geçen şeyler hakkında söylediklerinin tıpkı bir coğrafyacının yeni bir memleket hakkındaki söyledikleri kadar geçerli olduğunu söylüyor. Kendi zihni üzerinde yaptığı çalışmalar sonuncunda düşünce özgürlüğü aleyhinde bir sonuca varmıştır, çünkü ona göre iradenin herhangi bir şuurlu hareketi olmaksızın zihinde düşünceler adeta uçuşuyor ve sonuçta bunlardan biri sahnede hakim oluyordu. Yine bu yolla kendisine paranoid (vehim) hal yaratmayı denedi. Gördüğü her canlı veya cansıza casusluk sıfatı yakıştıra yakıştıra sonunda atların bile kendisini gözetlediğini söyledi. Bu olayın asıl önemi, içe bakış (insrospection) içeriği olan imajların zihnin aldığı genel bir istikamete göre belirlendiğini göstermektedir. Şu halde Sehl Tüsteri’nin Kur’an ve hadiste te’yid edilmeyen –onların aksine veya dışında- her türlü vecd halinin şeytani (yoldan saptırıcı) olduğuna dair iddiası psikolojik bakımdan geçerlidir, çünkü bir insan, zihnini ancak İslam’ın verileriyle doldurursa, zihnin ona açacağı dünya yine İslami olabilir.

(Ref.: Prof. Dr. Erol GÜNGÖR, İslam Tasavvufunun Meseleleri, Ötüken Neşriyat, Ist. 1982.)

Tasavvufta Vecd’in Psikolojisi-1

2006-12-06T14:14:00.000-02:00

“Sezgili bilgi” meselesini anlayabilmek için tasavvuftaki vecd halini incelememiz gerekiyor, çünkü ikisi birbirinden ayrılamaz. Sufi hakikati gördüğü zaman, onun görüşü, özel bir halde özel bir idrak olayıdır; bu hal insanın normal şuur hali değildir, idraki de bizi anladığımız cinsten (duyu organlarıyla) bir idrak değildir. Vecd denilen hal işte budur. Şimdi bu hali daha yakından inceleyelim ve vecd halindeki idrak veya bilginin hakikatini tartışalım.

Tasavvufta bazen “zevk” de denilen “vecd” (ecstase) hali bütün mistiklerde görülür. Batı dillerindeki “ecstase” kelimesi aslında kendinden dışarı çıkma demektir ve çok eski bir kökü vardır. Eski sırri dinlerde duyular –dış alemle temas kurmak üzere bu dünya ile her türlü duyusal bağları sıfıra indirmek, yani bayılmaksızın duyu organlarının çalışmasına son vermek usulü uygulanıyordu. İnsan böyle bir halde görmez, işitmez, temas hissi olmaz, koku almaz vb. kısacası bu dünya ile bütün irtibatını kesmiştir. Böyle bir halde gerek görme, gerek işitme, gerek temas vs. şeklinde birtakım doğuşlar olur ki, bunların dış dünya ile açıkça bir bağlantısı bulunmadığından, başka bir aleme ait işaretler olduğuna hükmedilir.

Vecdin bu tasviri de gösteriyor ki onun mutlaka dini bir motifi ve dini bir içeriği olması gerekmez. Insanın kendini kaybetmesi, fakat çevresindeki uyarımlarla ilgisi bulunmayan idrak halleri yaşamasının çeşitli sebepleri bulunabilir. Uyuşturucu ilaç almak suretiyle hayaller görenler veya temas hissi alanlar psikolojik bakımdan diğer vecd sahiplerinden farklı değillerdir. Aynı şekilde bazı marazi hallerde hastanın kendinden geçtiği ve başka bir idrak dünyası içinde yaşadığı görülür. Mistik vecdi izah etmeye çalışanlar, çok defa bu benzerlikten hareket ederek, mistik ile histeri hastasını aynı saymışlardır. Konu ilerledikçe biz bu tür izahların tartışmasını da yapacağız.

Tasavvuftaki vecd veya zevk hali Gazzali’ye göre sufinin zihnini her türlü dünyevi şeylerden tamamen ayırıp, onu bomboş veya tertemiz bir hale getirdiği zaman, oranın aydınlanması ve tıpkı peygambere gelen hakikat gibi birtakım hakikatlerin oraya aksetmesidir. Insan da bir zühd ve iman ile kalbini bu ilhama hazırlar; ilhamın muhtevası ise inanç konusu olan şeylerin doğrudan doğruya kavranarak bilgi haline gelmesidir. Bununla birlikte vecd’in tarifi konusunda mutasavvıflar arasında ayrılıklar vardır. Tasavvufun sembol ve telmihlerle dolu ifade tarzından dolayı bu farklar çok geniş, hatta içinden çıkılmaz gibi görünse de hepsinin sonucu Gazzali’nin anlattığı halden ibarettir. Fakat biz mutasavvıfın vecdi ile afyonkeşin veya akıl hastasının ekstaz hallerini birbirinden ayırabilmek için, vecdin metodu, muhtevası ve neticesi üzerinde ayrıntılı şekilde durmak zorundayız. Şimdi Hicrivi’nin anlatımına bir göz atalım:

“Vecd ve vücud isim-fiillerdir, bunlardan birincisi hüzün, öbürü ise bulma anlamına gelir. Bu tabirler sufiler tarafından sema’ (işitme) sırasında tezahür eden iki hale işaret etmek üzere kullanılır. Bu hallerden biri hüzünle, diğeri ise arzu edilen şeyin elde edilmesiyle ilgilidir. Hüznün gerçek manası Sevilen’in (ma’şuk veya mahbub) kaybı ve murad edilen şeyi elde edememe demektir; bulma’nın gerçek manası ise arzu edilenin elde edilmesidir. Hüzn ve vecd arasında şu fark vardır ki hüzün tabiri, bencil keder için kullanılır, halbuki vecd tabiri muhabbet yolunda bir başkası için duyulan hüzün demektir; bu başkası sadece Allah’ı arayan kimse için kullanılan bir tabir olsa bile, zira Tanrı’nın kendisi hiçbir zaman Kendi’nden başkası değildir. Vecd’in mahiyetini izah etek imkansızdır, zira vecd gerçek görüş(keşf)deki elemdir, ve elemi kalem ile tasvir emek imkansızdır. Vecd, arayan ile Aranılan arasında bir sırdır ki ancak ilham ile ortaya çıkabilir. Vücüd’un mahiyetini izah da olanaksızdır, zira vücud Allah’ın tefekküründe duyulan bir titreme heyecanıdır ki bu heyecana onu aramakla varılamaz. Vücud, Sevilen’in sevene bir lütuf ve ihsanıdır ki bu lütufun mahiyeti hiçbir işaretle anlaşılamaz.”

Hucrevi’ye göre vecd kalpte bir elem halidir; bu, yeisten doğabileceği gibi memnuniyetten de doğabilir. Vücud ise bu elemin kalkması ve onun sebebinin bulunmasıdır. Anlaşıldığına göre bu iki hal birbirine sıkı sıkıya bağlıdır ve birbirinin devamıdır. Sufi Allah’ı temaşa etmek arzusuyla tutuşarak kendinden geçer, onun bu hali vecd’dir; vecd’in sonunda aradığını bulması ise vücud tabiriyle ifade edilmektedir. Bunlarla yakından ilgili bulunan “tevacüd” tabiri ise, insanın kendini zorlayarak (zikir, dans vb.) vecd’i aramış demektir. Tevacüd’de vecd içten olmayıp dış araçlarla sağlandığı için bir çeşit gösteri özelliğindedir, bu yüzden kibir ve gurur verdiği (çünkü başkaları görmektedir) söylenerek pek hoş görülmez. Ayrıca, tevacüd içerideki vecd’in zayıf olduğuna işaret sayılmaktadır.

***

Vecd gerek İslam tasavvufunda, gerek diğer mistisizmlerde amaç olmaktan ziyade araç değeri taşmaktadır. Yani mistik hayatın gayesi vecd değildir, vecdin götürdüğü yerdir. Bu noktada çeşitli doktrinlerle karşılaşılıyor. Hucrivi’nin nakline göre, bir gün Şibli vecd halinde Cüneyd’e geldi ve onun mahzun olduğunu gördü. Hüznünün sebebini sorunca Cüneyd ona: “Arayan bulacaktır” dedi, Şibli ise “Hayır, bulan arayacaktır” dedi. Hucrivi'ye göre Cüneyd burada haklıydı, çünkü o vecd’den, Şibli ise vücuddan bahsediyordu. İnsanın taptığı şey kendisiyle aynı cinsten olmadığı takdirde hüznünün sonucu olmazdı. Vecd’in son noktası umumiyetle tevhid kavramıyla ifade edilir, fakat tevhid (birleşme) farklı manalarda anlaşılmaktadır. Bundan hulül, vüsul ve ittihad manaları çıkaranlar genellikle Sünni itikaddaki sufiler tarafından reddedilirler. Tevhidden maksat Allah’la birleşmek değil, onun birliğini bilmektir. Bununla birlikte vecd yoluyla ulaşılan bu bilgi insanın kendi benliğinden (ve dolayısıyla dünyadan) tamamen sıyrılması sonucunda Tanrı’dan başka hiçbir varlık hissi almayışıdır. Böylece bütün varlık sahnesine Tanrı hakim olur ve O, Bir’dir. Tevhid kulun Halik’tan başka hiçbişeyi görmemesi, zihnine Allah’tan başka hiçbir düşüncenin girmemesi demektir. Işte düşüncenin silindiği, yani “ben”in artık hissedilmediği zamanda duyulan, bilinen ne varsa Allah’tan olduğuna inanılır.

Bu bir çeşit sarhoşluk halidir, nitekim sarhoşun asıl vasfı kendisi kaybetmesidir. Fakat sarhoşluk ilk merhaledir, ondan sonra bir ayrılık gelir. Bu bizim anladığımız manada sarhoşluktan ayılma, yani dünyaya dönme gibi değildir. Benlik yine yoktur, vazıh (açık) bir idrak, başka bir şuur hali vardır. Mutasavvıflar bu iki hali cem ve tefrik (yani birleşme ve ayrılma) tabiriyle ifade ediyorlar. Birinci halde sufi Allah’tan başka hiçbişeyin şuurunda değildir; sonra bu halin neden ibaret olduğunu fark edecek bir şuur kazanır. Görür ve işitir, ama gördükleri ve işittikleri bu dünyaya ait şeyler değildir. Işte sufiye gelen ilhamın onun eriştiği mistik bilginin kaynağı budur.

Sufilere göre insan bu halinde kendi vasıflarından tamamen sıyrıldığı için Allah’ın vasıflarını müşahede eder (şahit olur) ve gözünde artık sadece o vasıflar vardır. Bu seviyeye ulaşması ancak Allah’ın lutfü ile olduğu için bu lutüf geçici değil, kalıcıdır. Yani sufinin ulaştığı ma’rifet (mistik bilgi) sadece vecd halinde doğup sonra giden şey değildir, devamlıdır. Fakat bu devamlılık elbete sufinin de devamlı surete Allah’ın vasıflarına göre hareket etmesini gerektirir. Bununla birlikte sıfatların müşahedesini de özel bir manada almak gerekiyor. Mutasavvıflar Allah’ın vasıf ve keyfiyetlerinin idrak edilmesi konusunda farklı fikirlere sahiptirler. Burada esas olan ferdi vasıfların kaybolması ve ilahi vasıfların hakim olmasıdır.

Vecd’in götürdüğü birlik mutlak varlığın ferdi varlığa galip gelmesi, ve böylece insan ve Tanrı ikiliğinin ortadan kalkmasıdır. Allah’ın galebesi insanı kendi melekelerini kullanmaktan mahrum bırakır; öyle ki yapan, eden arttık insan değildir. Bu yüzden sufiler vecd halinde söylenen şeyleri (şathiya) daima hayra yorar ve bunlardan dolayı sufiyi sorumlu tutmazlar. “Söyleyene değil, söyletene bak” sözünün aslı buradan gelmektedir. Sufi bu halinde iken “Ben Hakk’ım” dese, bu onun Tanrılık iddia ettiği manasına gelmez, sadece onun dilinde Hakk’ın konuştuğu, ona bu sözleri Tanrı’nın söylettiği düşünülür.

Bununla birlikte vecdin insanı mutlaka ilahi bir aleme götürmediği, vecd sarhoşluğu içinde pekala şeytani ilhamların da alınabileceği kabul edilmektedir. O takdirde neyin ilahi, neyin şeytani olduğunu bilmek önemli bir mesele oluşturur. Tarikat rehberliğinin en önemli işlevlerinden biri müridi (sufi olmaya yeni gireni) kalbine doğan ilhamların ne cins olduğu konusunda devamlı uyarmak ve onu “yolda” tutmaktır. Burada asıl rehber Kur’an ve sünnettir. Sehl Tüsteri’nin söylediğine göre, “Kitap ve sünnetin şahadet etmediği her türlü vecd batıldır”. Sufiler bu yüzden marifeti vecd’e üstün tutarlar ve vecd halinde iyiyi kötüden ayıramayan insanın marifet sayesinde emniyet bulduğunu söylerler. Vecd halinde insan, doğruyu, yanlışı ayırt edemediği için, yaptıklarından dolayı sorumlu değildir; böylece çılgın (deli) zümresinden sayılır, halbuki sufinin gayesi deli değil, veli olmaktır. “Bir kimsede ilim hissiyat’a (hal) galip gelince, o kimse Allah’ın emir ve yasakları çerçevesinde kalır… ama hissiyatı ilmine galip gelen kimse teklifin dışına çıkmış olur”.

***

Tasavvufta vecdin sağladığı “birlik” halinin insanın duyularından sıyrılması ve sadece Tanrı’yı duyması sunni mutasavvıfların görüşüdür, ve Plotinius’daki vecd anlayışından farklıdır. Bu farkı felsefede de görüyoruz. Ibn-i Sina’da tevhidin kemal noktası psikolojik bakımdan iki derecelidir. Birinci derecede arif kah kendi ruhuna (ayna) bakarak hakikatin (Hakk’ın) izlerini anır, kah bizatihi Tanrı’ya bakar (aynaya akseden şey), ve böyle birinden diğerine gidip gelir. Ikinci derecede (zamanda) aynayı artık görmez olur; görünen artık sadece aynadaki akistir. Mutasavvıfın anladığı “vüsul” budur. Ibn-i Sina burada ayna ile akis arasında ayırım yapıyor. Bunlar bir değil, ayrı şeylerdir; ancak ayna, yani ruh o kadar saf bir hale gelmiştir ki görünmez olur. Plotinius’ta ontolojik bir birlik, iki varlığın birbirine karışması söz konusudur. Şu halde Ibn-i Sina’da vüsul nazarla (bakış) olduğu halde Plotinius’ta “temas” arzusu vardır, varlığın ittisali (yakınlaşması) aranır.

Birliğe varmanın dinamiği nedir? Yani bu istek nereden doğmakta ve hangi kuvvet onu oraya götürmektedir? Plotinius bunu mükemmellik arzusu olarak görür. Her varlık, kendi menşeine dönmek ve kaybettiği bulmak hususunda içinde bir istek duyar. Bu istek aşk dediğimiz şeydir. Şu halde aşkın gayesi “eksikliğini tamamlamak”tır”. Plotinius’a varlık en mükemmel veya mutlak olandan derece derece en kusurlu olana doğru tek çizgi halinde südur ettiği için, aşk daima bunun tersi, yani aşağıdan yukarı doğrudur. Nitekim maddi şeylere ilgi göstermenin bir kötülüğü de budur ki insanı mükemmele doğru değil, kusurluya doğru götürür. Fakat Plotinius’ta aşk tek taraflıdır; insan Tanrı’ya muhabbet duyar, ama Tanrı’nın insana muhabbeti hakkında herhangi bir işarete rastlayamıyoruz. Tasavvufta insan hem arayan, hem aranılandır; yani Allah da onu sever ve arar. Mutasavvıflar bu iddiayı özellikle şu iki ayete dayandırırlar: “Allah onları sever, onlar da Allah’ı severler” (5:54) ve “Allah onlardan hoşnuttu, onlar da Allah’tan hoşnutlardı” (5:119). Bununla birlikte Allah tarafından aranmak ve sevilmek O’nu aramaya ve sevmeye bağlıdır; Allah kim kendisini gayretle arar, kim kendisine yaklaşırsa onu kendine doğru yöneltir. Ibn-i Sina “ilahi aşkın objesi Allah’ın kendisine en yakın olan üstün nefslere tecellisidir; dolayısıyla böyleleri O’nun aşkının hedefi olurlar” diyor. Allah bazı kimseleri kendini araymaya mecbur eder ki bunlar –Allah’tan işaret almak suretiyle- onun tecellisinin verdiği katiyete erişirler ki asıl makbul onlardır. “Arayan aranılmışsa üç kat mübarektir”.

Sufiler bu telakkilerini İslami bir kaynağa dayandırmak üzere “Elest” misakından (anlaşmasından) bahsederler. Buna göre insanlar henüz insan olarak mevcud değillerdi, fakat Tanrı’da mevcud idiler. Bu türlü bir mevcudiyet bu kavramdan bizim anladığımız şeye kıyaslanamaz, zira insanların Tanrı’da mevcudiyetleri, henüz yaratılmamış oldukları için, ancak Tanrı’nın farkında olduğu ve O’nun bilebileceği bir şeydir. Bu bir çeşit “südurdan önceki hal”dir. Böylece yaratılış denen şey “zamana bağlı olanın ezeli ve ebedi olandan ayrılması” demektir. Ezelde Allah insanlarla bir ahde giriştir ve tevhid o ahdi yerine getirmek, geldiği yere dönmek manasına gelir. Nitekim Cüneyd’e tevhidin manası sorulduğunda “olmadan önce olduğun hale dönmektir” diyor.

(devamı var--->)

***

(Ref.: Prof. Dr. Erol GÜNGÖR, İslam Tasavvufunun Meseleleri, Ötüken Neşriyat, Ist. 1982.)

Pusula-4

2006-11-24T09:04:00.000-02:00

Bir insana ait olan mutlaka Allah tarafından gözetilir ve döndürülür. Gerçekte ait olmayan ise bir şekilde insan hayatından çıkarılır. Bu meyanda varlar ve yoklarla sınanan insanın tutumu, her halükarda şükretmek olmalıdır. Çünkü derin sebepler ve orta-uzun vadeli sonuçlar, münhasıran Allah’ın mutlak bilgisi dahilindedir.
Musibet karşısında "bu beni nereden buldu?" değil "bende ne kötülük vardı ki bu kötülüğü mıknatısladım?" demek, pozitif davranış dili ile içsel değişime dikkati yoğunlaştırmak gerekir. Çünkü çözüm dışarıda değil, her halükarda içerdedir.
Musibet her şeyi telef etse de yaşama azmi yitirilmemelidir. Çünkü Allah, saf arzu mukabilinde herşeyi yeniden yaratmaya muktedirdir.
Hayat hamlelerinin hacmi, hız ve heyecan katsayısı değil; içeriği, kalitesi ve ruhu besleyen muhassıla olarak neş’e getirisi önemlidir. Bu bakımdan sahte ben referanslı rüzgar harekatına mukabil, özben referanslı güneş harekatını tercih etmek gerekir.
İnsan hayatı etmeler ve bulmaların bileşkesidir. Bu meyanda ilahi adaletin mükafat-ceza türü yaptırımları, fizik-zihin-duygu-ruh boyutlarında hassas bir dengeye oturtulmuştur. Denkleşme olmadan hayatın çevrimi asla bitmez. Hal böyle iken çevrimin herhangi bir halkasında insanın kısa vadeli tecelliler bağlamında umutsuzluğa ve ilahi adalete güvensizlik psikozuna girmesi, negativitenin (şeytanın) tehlikeli bir oyunudur. Doğrusu, bu oyuna gelmeksizin orta ve uzun vadeli tecellileri ruhani bilinç ve aktivite ile seyirci konumunda izlemektir. Köpük ve suyun akacağı, geride kalan kumun manidar olduğu asla unutulmamalıdır.
Düşüncesiz idrak, pasiflik veya yapay yollarla düşüncenin tatil edildiği düşük profilli ruh halinden farklı olarak ilahi-beşeri ben rabıtası içinde hayatın ilahi plana göre çevriminin ruhani bilinç ve aktivite ile izlendiği yüksek farkındalık halidir.
İnsan kendisi, çevresi ve Yaratıcı ile barışık olmak durumundadır. Çünkü varlık ve oluş, parça ve bütün halinde pozitif değer yüklüdür. İnsanın iç ve dış çevresinden huzursuzlanması hali ise münhasıran şartlanmalarının sonucudur. İllüzyonlar aşıldığında, kainatın insanı nemalandıran bir barış beşiği olduğu, bu beşiğe ahenkle entegre olunması gerektiği ve herşeyin insana gülümsediği gerçeği farkedilmiş olur.
Dikkat, neye yoğunlaşırsa tecelliler o istikamette gelişir. O halde insan dikkatini daima pozitif durumlara ve meşru umutlara odaklamalıdır. Bu arada meşru olmayan umutların -dikkat konduktan sonra- gerçekleşse de geri tepeceği ve bir kısır döngüye yol açacağı unutulmamalıdır.

(Kaynak: Bilinmiyor)

Pusula-3

2006-11-20T08:44:00.000-02:00

Öfke ahmaklıktır, ancak zarara zarar katmayı netice verebilir. Bu meyanda negativite ile savaşarak onu şişirmenin anlamı yoktur. Çare, her halükarda pozitif olmak, pozitifi istemek ve nasıllarını Allah’a havale etmektir.
İnsan bir enerji formudur. Saf arzu geliştirdiği takdirde iç ve dış çevresine pozitif enerji yayar. Bu enerji, ilahi organizasyonu ve doğal süreçleri işletir. Böylece ihtiyaçlara matuf mucizevi ve spontane çözümler tecelli etmeye başlar.
İnsan kendini ve başkalarını yargılamaktan kaçınmalıdır. Çünkü tecellilerde bilinemeyen sebepler ve hikmetler olabilir. Doğrusu ilahi adalete güven içinde ilahi organizasyonun işleyiş ritmini neş’e ile izlemek ve an’ı yaşamaktır.
Musibetler, sahte benliğin tetiklediği, eğitici ilahi yaptırımlardır. Özben masum olduğu için onu suçlamak ve küçümsemek yanlış olur. Bu tutum, insana kötülükleri ve küçümsemeleri mıknatıslar. Negativitenin bu tuzağına düşmeden bilhassa musibet atmosferinde özbeni çocuk gibi sevmek, onamak ve marifet iltifata tabidir anlayışı içinde onun pozitife değişimini yönetmek gerekir. Çünkü o, her şart altında masumdur ve doğru yaşam koduyla daima yeşermeye müstaiddir.
Hücre vücutla büyür. Bu bakımdan bütünün parçası bilinciyle mahlukata pozitif yaklaşmak, temel bir zorunluluktur. Zaten bu yaklaşım, besleyici yankı halinde mahlukatın insanı nemalandıran bir beşik olmasını netice verir.

(Kaynak: Bilinmiyor)

Pusula-2

2006-11-17T07:48:00.000-02:00

Rüzgar gibi değil güneş gibi, doğal yaratıcılığa ve dönüşüme kanal ol. Bu durumda negativite ya dönüşür veya buharlaşır.
İnsan pozitif ve negatifin kaynağı değil, kanalı olabilir. Deha ve bilgelik arasındaki fark budur.
Ceza, yapay zorlama ve direniştir. Dikkatin doğal işleyiş ve sonuçlara yöneltilmesi gerekir.
Tempoyu yavaşlat ve şahit konumda izle.
Şiddet, derin korkunun, şefkat ise derin sevginin dışa vurumudur.
Şiddet yüklü muhatabın, sendeki negativitenin aynadaki yansımasıdır. Öteki sen konumundaki muhatap sevgiye susamışlıkla doğallaşmak için imdat çağrısı yapmaktadır.
Görgül ve içkin nedensellik, evrimleşen sevgi enerjisinin olgusal/formsal haritasıdır.
Ego aradan çekildiğinde direniş biter ve otomatik pilota geçilerek doğal yaratıcılığa kanal olunur.
Doğal yaşam dili, nedensiz neş’e-nedensiz verme ve sonuçlara takılı olmayan süreçsellik/etkiselliktir.
Dikkat, lazer misali odaklandığı hedefin pozitif ve negatif enerjisini vakumlar. Bu nedenle dikkatini daima mutlak/ruhsal/içsel varlıkta tutmaya çalış.
Direnç kalıcılığı, kutsama değişimi getirir.
Mevcut deneyimi kutsa ve köprü ol. Bu durumda deneyim her ne ise vibrasyonel olarak aşıldığı için etkisizleşir.
Akıl/egosal bilinç hayatın değer ve niyet kalitelerini üretemez. Çünkü algı lokaldir gerçeği kuşatamaz, onunla eşitlenemez ve gerçeğin doğal sınırlarını bilemez.
Otorite ve rehber ruhundur. Dışta otorite arayışlarından vazgeç.
Akıl seni değil, sen aklı kullan.
Tepkisel nitelikli her davranış egosal bir enfeksiyonu işaretler.
Dünyayı sırtına yükleme sen onun sırtına bin ve hayat oyununu coşkuyla oyna.
Deneyimi lakayt ve ciddi karşılama. Sadece evrimine tavassut eden oyun olarak gör.
Negativite ile istihza et. Ciddiye alınmayan negativite balon gibi sönmeye mahkumdur.
Tepkiselliğinin kaynağını çocukluk dramalarında ara. Dipnedensellik boyutunda yüzleşme yaparak drama kontrolünü sağladığında problem olarak algıladığın her şey olması gereken çözüme kavuşur.
Dayatma ve tepkisellik hayat tarafından püskürtülür ve ilgili deneyim mutlak surette tekrarlatılır.
Düşük titreşimli hazlardan vazgeç ve özgürleş.
Af, algıyı genişletir. Affetmekte en çok zorlandığın insan veya durum bilinç evrimin için öncelikle affetmen ve aşman gereken sorulardır.
Yapma illizyonunu aş. Tanrının enstrümanı olarak kanal olma bilinciyle kozmik dansa katıl.
Zaman, para gibi israf edilmezse daima yeter.
Başarı için başlamayı seç. Başlamaya çalışma, çalışmaya başla. Çünkü çalışma çalışmayı kopyalar, tembellik de tembelliği kopyalar.
Koşul arayışı, yapılabilecekleri de engeller.
Gerçek başarı, başarısızlık korkusunu yenmektir.
Gördüğüne inanma tepkiselliğinden, inandığını görme etkiselliğine geç.
Ruhanileşme, incitme ve incinmeyi ortadan kaldırır. Bu ikisinin olduğu durumlarda ego devrededir.
Dürüstlük, aurayı korur, masumiyeti güçlendirir ve yeni deneyim korkusunu bertaraf eder.
Denge konumu, haz/acı, övgü/suçlama, ün/utanç ve başarı/başarısızlık tepkiselliklerinin aşıldığı bilinç kıvamıdır.

(Kaynak: Bilinmiyor)

Pusula-1

2006-11-15T09:06:00.000-02:00

Mağduriyet ve böbürlenme psikolojisine girme. Düşüncesiz idrak ve seyirci konumunda ilahi organizasyonun adalet ilkelerine göre çevrimini, ruhani bilinç ve aktivite ile izle.
Varlık ve oluş, parça ve bütün halinde pozitif değer yüklüdür. İnsanın başka insan, nesne ve olaylardan rahatsızlığı şartlanmalarının sonucudur. Hipnoz bozulunca, doğanın insanı nemalandırılan bir beşik olduğu ve herkesin bu bütünün ahenkli parçası olduğu bilinci ortaya çıkar.
İnsan yalnız doğuyor ve yalnız ölüyor. Hayata tavassut eden enstrümanlara karşı müstağni olunmalıdır. İhtiyaca binaen saf arzu geliştirilmeli ve Allah’a havale edilmelidir. Allah, dilediği takdirde ihtiyacın karşılanmasına tavassut edecek insan, nesne ve olayları halk (yaratma) ve musahhar etmeye muktedirdir.
Beklenti dışı oluşumlar karşısında tepkisellik veya vurdumduymazlık değil, itidal gerekir. Musibet, tebdil-i kıyafet etmiş bir lütuf, neticeleri itibariyle yararlı bir tecrübe olabilir. Allah, daha vahim bir tehlikeden korumuş olabilir ve kapattığı bir kapıya mukabil bin kapı açabilir.
İnsan, dikkatini sahte benliğin (ego-superego) illüzyonlarına değil, özbenliğine (ruhuna) odaklanmalı, ilahi kaynakla rabıtalı olarak hayat trafiğini ve dalgalarını seyirci konumunda izlemelidir. Negativite, şahit konumunda izlenince etkisizleşir. Ama üzerine dikkat koyulup, kavga edilince beslenir ve şişer.
Düşüncesiz idrak, ilahi ben ve beşeri benin rabıtada olduğu, hayatın ilahi plana göre işleyiş her çevrimin ruhani bilinç ve aktivite ile izlendiği yüksek farkındalık halidir. Bu hal, pasiflik, ilaç ve malayaniyatla düşüncenin tatil edildiği düşük profilli ruh halleri ile karıştırılmamalıdır.
İnsan, madum dün ve mevhum yarından değil, ebedi şimdiki zamanda yaşamalı ve anın neş’esini deneyimlemelidir.
Bilgili değil, bilge olmak önemlidir. Bilgili insan, zihinsel projeksiyonlarının geri tepme ve kutuplaştırma gibi marazi girdabında boğulmaya mahkumdur. Ama bilge insan, ışığı ruhundan alır. Her tarafı güneş gibi aydınlatan ilahi ruh ışığının, kutuplaştırıcı karakteri yoktur. Bu meyanda bilgenin alamet-i farikası, doğru yaşam kodunun güdümlediği spontane yaşam formatıdır. Bu formatın yansıması ise; sadelik, sessizlik, dinginlik, itidal, affedicilik, sevgi, teslimiyet (doğal ritme ruhani bilince katılma) ve anın neş’esini deneyimleme becerisidir.

(Kaynak: Bilinmiyor)

O Mar É Uma Coisa..

2006-11-09T20:55:00.000-02:00

O MAR É UMA COISA...

a espuma, outra;

Esquece a espuma e contempla o mar noite e dia,

Tu olhas para a ondulação da espuma e não para o poderoso mar.

Como barcos, somos jogados daqui para ali,

Somos cegos, embora estejamos no brilhante oceano.

Ah! tu que dormes no barco do corpo,

Tu vês a água; contempla a Água das águas!

Sob a água que tu vês há outra água que a move,

Dentro do espírito há um espírito que o chama." (Rumi)

[extraído do Mathnavi]

O Marzipã

2006-11-09T20:41:00.000-02:00

O Marzipã

Um dia, o califa Haroun-el-Rachid, conversando com um mestre, disse:

- Mestre, sabes que sou um buscador. Possuo tudo que quero, todas as coisas que a maioria dos homens trabalham para possuir. Por isso, deveria ter condições de aprender muito, uma vez que estou livre das preocupações que absorvem maioria das pessoas.

- Tudo deve ter uma base - disse o mestre. - Tens a base para o poder, para governar os homens, para a autosatisfação. Quando, porém, existe uma falta de bases essenciais, o homem não apenas não pode construir mas também, como tu, frequentemente pensa que já possui essa base.

- Então ensina-me - disse o califa.

- Primeiro te ensinarei a compreender corretamente a necessidade dessa base - disse o sábio -, de outro modo não aceitarás a própria base daqueles que sabem.

Recusou-se a falar mais, porque as coisas que estava prometendo só são ensinadas quando surge a oportunidade de ilustrá-Ias. Passaram-se vários anos antes que a ocasião se apresentasse.

Um dia o califa e o sábio estavam jantando quando Haroun disse:

- Um marzipã como este me parece um excelente exemplo de como as descobertas humanas, se são boas, se difundem por todo o mundo, beneficiando a todos.

- Oh califa -disse o sábio -, desde a invenção do marzipã já se passaram milhares de anos e, universalmente falando, as pessoas ainda não estão convencidas da excelência dele, além do mais, há muitos que nem sequer ouviram falar do marzipã.

Aborrecido com provocação tão evidente, o califa disse ao mestre:

- Dou-te um dia para justificar essa afirmação tão irresponsável. Encontra até amanhã à noite uma pessoa que não saiba o que é marzipã e traze-a aqui, ou te afastarei da minha companhia.

- Assim o farei -disse o sábio - e não por tua ameaça, mas porque esta é uma oportunidade para ilustração.

Na manhã seguinte, saiu às ruas de Bagdá e caminhou até se encontrar com um camponês vestido com muita simplicidade que, vagueando como se estivesse num sonho, levava um pedaço de pão na mão.

- Para onde vais e de onde vens? - perguntou-lhe o sábio.

- Não se aproxime! - exclamou o homem. - Ouvi falar de pessoas como tu que querem roubar meu pão.

- Ao contrário - disse o sábio -, quero te mostrar uma coisa deliciosa, muito melhor do que o pão.

- Por que quereria fazer isso? -perguntou o camponês.

- Para te ajudar a saber mais e para ajudar outra pessoa - disse o sábio.
Depois de muito tempo procurando convencê-lo, levou o camponês ao palácio. Este, quando viu os guardas com seus adereços resplandecentes, os vizires e as fontes de mármore, prostrou-se e gritou:

- Isto só pode ser um tempo e um lugar! Este é o dia da ressurreição e este é o salão do juízo de Deus Todo-Poderoso!

- Estás julgando tudo da melhor maneira que podes - disse o sábio - mas à incorreta.

E disse muitas outras coisas ao homem, que não fazia mais do que olhar para ele sem nada entender.

Quando se sentaram ao lado do califa, o sábio explicou que tinha trazido um homem que não conhecia o marzipã.

- Comprovaremos isso - disse o califa.

Dirigindo-se ao camponês, falou: - Que tens na mão?

- Comida - respondeu o homem.

0 califa fez um gesto e marzipã foi trazido.

- Isto é uma coisa nutritiva? - perguntou o califa.
- 0 sábio de nossa povoação - disse o camponês - sempre fala do que é nutritivo como sendo tâmaras, água e experiência. Conheço tâmaras e água, de modo que isso deve ser experiência.

0 sábio levantou-se.

- Oh califa! Este homem usa as bases de conhecimento de sua aldeia para explicar coisas que não pode entender sem explicações mais completas e experiências maiores. Não tem necessidade de marzipã. Se a tivesse, teríamos de dar-lhe mais informação, mais bases para compreendê-la.
De maneira semelhante, o homem sofisticado gosta de coisas, e até mesmo da promessa de coisas, que se desenvolvem sobre bases que ele não possui, ou que passam despercebidas em seu meio ambiente.

Extraído de 'O Sufismo no Ocidente'
Edições Dervish 1988

Besmele ve İki Özel Dua: Rızık Bolluğu ve Himaye

2006-11-09T00:48:00.000-02:00

Sevgili Peygamberimiz Hz Muhammed (SAV) :
"Allahü Teala indinde (katında, yanında) duadan daha şerefli (kıymetli, değerli) hiçbir şey yoktur." buyuruyor.

Cenab-ı Hakkın kulundan istediği duadır :
"Bana dua ediniz ki duanızı kabul edeyim. Bana el açıp yalvaran kulumun duasını kabul ederim."

Kul dua ettiğinde üç şeyden birine kavuşur:
Ya ettiği dua sebebiyle günahı bağışlanır.
Veya peşin bir mükafata kavuşur.
Veyahut da ahirette karşılığını bulur.

Besmele (Bismillahirrahmannirrahim) her hayrın başıdır. Besmele duasını okuyanlar, başlarına gelebilecek bir çok kazalardan ve belalardan korunur. Ve ansızın düştüğü sıkıntılardan, elem ve kederlerden de kurtulur. Peygamberimiz (SAV) "Besmele ile başlamayan her mühim ve önemli işin hayır ve bereketi noksandır. Yarar ve bereketi az ve eksiktir." buyuruyor.

Borçlu olan kişi sabah erken saatlerde abdestli olarak ihlas ve samimiyetle şu şekilde dua ederse Cenab-ı Hakk borcunu ödetir ve rızkını bollaştırır, zengin eder. Biiznillahi Teala !

Önce 300 defa "Bismillahirrahmannirrahim" ile 100 defa "Allahümme salli ala seyyidina Muhammedin ve ala ali seyidina Muhammed" diye Salavat-ı şerife okunur. Sonra kıbleye yönelip göğüs hizasında avuçlar yukarı bakacak şekilde eller kaldırılarak adabına uygun olarak şu şekilde dua edilir:

"Sübhane Rabbiyel-Aliyyil alel Vahhab
Euzu billahi mineşşeytanırracim
Bismillahir-Rahmanir-Rahiym
El hamdü lillahi Rabbil-alemiyn. Vessalatü Vessalamü ala seyyidina Muhammedin ve ala alihi ve sahbihi ecmaiyn"

denir sonra şu şekilde dua edilir:

"Ya Rabbi, ibadet ve tesbihatlarımı eksikleriyle beraber katında kabul eyle, hasıl olan sevabı Peygamberimiz Hz. Muhammed (SAV) ‘in aziz ruhuna hediye ettim, kabul eyle. Ya Rabbi, Günahlarımı bağışla, beni affet, mağfiret eyle, dünya ve ahirette bana acı esirge, bana merhamet buyur, doğru yolu göster ve beni rızıklandır. Ya Rabbi borcumu ödet ve rızkımı bollaştır."

Ve şöyle devam edilir:

"Amin ! Amin ! Ya Rabbi ! Dualarımı kabul eyle. Sübhane Rabbike Rabbil-izzeti amma yasıfun ve selamün alel-murseliyn. Velhamdü lillahi Rabbil-alemiynel-Fatihah."

Ve hemen bir Salavat-ı şerife getirilerek bir Besmele çekip Fatiha Suresi okunarak Amin diye bitirilir ve eller yüze sürülür.

SABAHLARI EVDEN ÇIKMADAN ÖNCE ŞU KISACIK AMA BÜYÜK DUAYI DA OKUYUN :

"Bismillahi ala nefsi ehli ve mali"
(Allah’ın ismiyle kendimi, ailem ve malımı Allah’ımın himaye etmesi için her zaman mübarek ismini okurum.)

ALLAH kabul etsin...

A Softer Touch

2006-11-06T20:31:00.000-02:00

A Softer Touch
Apply Gentleness To Everything

Throughout life we must cope with blockages that impede our forward momentum. Whether these obstacles are of a personal, professional, or societal nature, our first instinct may be to push against the obstruction. But the simplest way to alleviate resistance is to approach it gently, with a soft manner and kind intentions. Struggle and strife can find no foothold when confronted with mildness because conflict can only exist when fed by two opposing forces. So many areas of our lives can benefit from the application of gentleness. The beauty of gentleness lies in its multifaceted nature. It is part love, part compassion, part patience, part understanding, and part respect for others. When we move through life gently as a matter of course, we naturally attract these wonderful elements into our lives.

This does not mean that gentle people are by nature passive or meek. Rather, their copious inner power is manifested in their gentleness and their choice to move with the flow of the universe instead of against it. You can make use of gentleness in your own life by applying it in situations where you feel challenged by your circumstances or by people in your environment. As you move forward gently, the energy pervading your life will likely shift and, consequently, the blockages before you will vanish. Cooperation progresses smoothly when approached gently because all parties involved feel confident that their needs will be met. And quarrels are easily quelled with gentleness because the dualistic concepts of losing and winning are made moot by our willingness to exercise infinite patience with those whose values differ from our own.

Gentleness must be practiced, as we are inadvertently encouraged to act competitive in certain phases of our lives. At first, your established habits may make being truly gentle challenging. Yet after a time, if you commit to consciously applying gentleness to all areas of your life, whether by collaborating rather than competing or yielding graciously to the impassable roadblocks in your path in order to seek a new road, you will find that you begin to act gently habitually. Your patterns of thought and behavior become ever more peaceful, and you will discover that you encounter far less impassable resistance on your individual journey.

İnsandaki her ferdin hayat nuru: İman

2006-11-05T20:56:00.000-02:00

İnsanın iç dünyasında, manen çok, çeşit çeşit halleri vardır. Üstelik bu haller, her gün, her saat değişmektedir. İnsan, adeta kendi "iç"inde bir gezgindir. İnsanın iç dünyasındaki gezginliğiyle beraber görülür ki, insanın kendi içinde zamana göre değişen pek çok "ferd" vardır. Burada ferd sözcüğünün, "haller" için kullanılması enterasandır, haller vardır ki adeta birer ferd gibidirler.

İşte, sürekli bu kendi içindeki ferdleri ziyaret eden ve zamanda da gezgin olan ferd(beşer), aynı zamanda sürekli seyir halinde olan, kendisi gibi gezgin olan bir mekanda(kainat) da bir seyyahtır. İnsanın ve hatta varlıkların çok boyutlu bir gezginliği vardır; İnsan hem kendi içinde, hem de dışında -seyyah olan alemde- seyahattedir.

Bu kadar seyahat ve yenilenme içinde imanın (seyahatleri, seyyahları ve seyyahlığı anlamlandırma) da yenilenmeye ihtiyacı vardır. Çünkü, her an batıl ve küfür uyaranlarına maruz kalınır. Bu uyaranları, yani sebepleri yaratılmış, Allah’ın mahluku olarak görmek şirke engeldir. Onları insanların ürünü olarak, insanların yarattığı olarak görmek imani gelişimden uzaklaştırabilir. Aynı şekilde, "nefsimizin Allah'a ait değerleri bozma girişimleri"ni kendi değerlerimizmiş gibi görmek, nefsin telkinini gerçeğimizmiş gibi görmek, gerçeğin yarılmasına neden olur. Bu durumda, sanki benim gerçeğim ve Allah’ın gerçeği gibi iki ayrı gerçek varmış gibi olur. Oysa, hüküm yalnızca ALLAH'a aittir.

"İki parmağının ucunu iki gözüne koy, bir şey görebilir misin dünyadan?
Görememek ayıbı, gösterememek kusuru, nefsin uğursuz parmağına ait işte...
Parmağını gözünden kaldır ilkin, sonra gör dilediğini böyle...
İnsan gözden ibarettir aslında, geri kalan cesettir.
Göz ise ancak Sevgili'yi görene denir."
Mevlana

(Risale-i Nur'dan, Mektubat 26. Mektup 4. Mebhas 4. Mesele üzerine notlardır.)

A Beautiful Prayer

2006-11-03T18:22:00.000-03:00

"I asked God to take away my habit.
God said, No. It is not for me to take away, but for you to give it up.
I asked God to make my handicapped child whole.
God said, No. His spirit is whole, his body is only temporary.
I asked God to grant me patience.
God said, No. Patience is a byproduct of tribulations; it isn't granted, it is learned.
I asked God to give me happiness.
God said, No. I give you blessings; happiness is up to you.
I asked God to spare me pain.
God said, No. Suffering draws you apart from worldly cares and brings you closer to me.
I asked God to make my spirit grow.
God said, No. You must grow on your own, but I will prune you to make you fruitful.
I asked God for all things that I might enjoy life.
God said, No. I will give you life, so that you may enjoy all things.
I asked God to help me LOVE others, as much as He loves me.
God said, Ahhhh, finally you have the idea."

Selam ve sabah

2006-11-01T07:24:00.000-03:00

Merhaba dostlar,
Hayırlı olsun. God bless your blog :)

Want to see some slideshows on Islam.

Pureza do Coração

2006-10-31T14:46:00.000-03:00

PUREZA DO CORAÇÃO
Perdoar e perdoar e estar imune à vaidade

Shaykh Nazim al-Haqqani an-Naqshband

Em certa oportunidade, o Profeta Muhammad (saws) estava sentado com seus companheiros, e ao perceber que um homem vinha se aproximando, disse: "Oh meus companheiros, se vocês querem contemplar um dos habitantes do Paraíso, vejam aquele desconhecido que está vindo em nossa direção". O visitante chegou e tomou seu lugar entre a congregação. No dia seguinte e ainda no outro, o Profeta (saws) deu as boas novas aos seus irmãos, sobre a felicidade eterna daquele homem (sem dizer nada, entretanto, àquela pessoa).
Com frequência eu tenho ouvido pessoas proclamarem possuir corações puros. Especialmente as que rejeitam religião e práticas místicas tradicionais. Adoram dizer isso. Nós não proclamamos coisas desse tipo, pois acreditamos que o nosso caminho é o caminho da purificação, e que os esforços deveriam nos dirigir na direção correta. Quem quer que pense de si mesmo como uma pessoa de coração puro, deveria ter cuidado com esta consideração e reexaminar sua postura sob essa luz, ou seja, a luz que indica que o nosso caminho é o caminho da purificação. Isto assim chegou a nós através de Abdullah, filho de Umar, segundo Khalifa do Islam.
Quando Abdullah ouviu o Profeta (saws) louvar esta pessoa tres vezes, decidiu segui-la até sua casa e procurar suas bençãos, assim como seu conhecimento dos meios que exatamente o levaram a atingir uma estágio de perfeição na sua vida. Quando Abdullah chegou na casa do homem, bateu em sua porta, recebeu boas vindas e foi convidado a entrar. O anfitrião perguntou-lhe: "Posso saber o propósito de sua visita?" Então ibn Umar relatou-lhe tudo que o Santo Profeta (saws) disse sobre ele, nos tres dias anteriores. O homem disse: " Eu sei." Abdullah ibn Umar continuou: "Oh meu irmão. Gostaria de ser uma dessas pessoas afortunadas e ter assegurado um lugar no Paraiso enquanto ainda estiver vivendo neste mundo. O que fez para alcançar tamanha distinção na Presença Divina? Que austeridades praticou? Que superrogatórias (atos de devoção) fez?"
O homem respondeu: "Oh Abdullah, eu não adoro mais do que você, ou que qualquer outra pessoa. Essas boas notícias não são resultado da minha austeridade nem da minha devoção. Existem entretanto tres atributos que tenho cultivado, os quais prezo muito, como cultivador de pérolas raras. Primeiro quando deito na cama antes de dormir, digo a Alláh: ‘Oh Alláh, se qualquer dos Seus servos me causou mal hoje, com sua mão ou com sua língua, o perdoei totalmente e jamais me queixarei dele para ninguém, nem para Você, nem agora, nem no Dia do Juízo. Você é minha testemunha que à todos perdoei. Agora, e para sempre. Aqui, e na eternidade."
Eu preciso perguntar a todos os que afirmam serem puros de coração: Podem perdoar desta maneira? (Ou cobrariam retorno por uma simples grosseria, ou correriam para o Tribunal para disputar 6 centavos?). Iriam correr para o Tribunal por causa de 6 centavos ou retribuir um desaforo com uma reação desmedida? Quando bofetados, dão a outra face ou respondem com 10 bofetadas? Guardariam ressentimento durante muito tempo? Se reagem dessa maneira à provocação, precisam saber que estão cultivando sujeira e doença, não pureza. Não guardem rancor, porque seu fruto é o ódio e a inimizade. E a sua pureza, onde está?
Então Abdullah disse: "Hummm... Este é um atributo muito difícil de seguir. Diga-me qual é o segundo atributo, talvez seja mais fácil de alcançar." O homem disse: "Olhe, se me desse o mundo todo e seus tesouros, e o povo tivesse que me prestar obediência dizendo ‘nós estamos fazendo de você o nosso rei, e colocando esse imenso tesouro a sua disposição; por favor tome o seu lugar agora no trono imperial e nos mande fazer o que queira, seu desejo é uma ordem’, não me sentiria nada gratificado ou feliz com isso. E qual é o sinal de que realmente me sinto assim? Este é o terceiro atributo, e confirma o segundo; é a prova de que não ligo para riqueza e poder. Porque se este mesmo povo viesse a mim no dia seguinte, abusasse de mim e me chutasse do trono dizendo: 'Vá embora. Nós não aceitamos um rei tão tolo que não se sente feliz por ser coroado rei, nem agradecido por ser soberano de todo esse mundo outorgado a ele, nem com todas essas riquezas e tesouros’, não ficaria minimamente sentido, mas muito, muitíssimo aliviado".
São estes atributos tão fáceis de alcançar que todo o mundo pode sair por aí dizendo que tem pureza de coração? Se alguém nos desse uma casa - em qualquer lugar - seríamos felizes? Certamente, se ele viesse no dia seguinte e pedisse a casa de volta, nós lamentaríamos. Então, imaginem o que seria tendo o mundo sob o seu comando! Uma renúncia como esta, é um sinal de que o ponto máximo da fé foi alcançado. Alláh disse: "O mundo material tem menor valor para mim do que a asa de um mosquito." Aquele desconhecido alcançou a certeza disso; levou esta sabedoria para o coração e parou de ambicionar este mundo. O verdadeiro crente dirá: "Oh Alláh, o quanto valha o mundo material para Vós, que assim seja também para mim."

Success starts with a dream...

2006-10-31T10:10:00.000-03:00

“…Success starts with a dream, which becomes an idea, which then takes over the mind and compels it to achieve this idea. If we take a look at some of the examples of those who succeeded throughout the years, we will find that most of them were driven to the road of ‘life-making,’ either for their own sakes or for the sakes of others. However, all of them started with a simple yet novel idea.

Muhammad the conqueror:

He started with a small dream that inspired him from the age of ten. Muhammad’s tutor planted in him an aspiration at a tender, young age. His tutor inspired him to be the one the Prophet (SAWS) meant when foretelling, “Constantinople shall be conquered; its commander shall be the best commander in the history of mankind and his army shall be the best army the world shall ever see.”

His tutor used to tell him, “Why can’t this person be you Muhammad?” The commander, hence, started preparing himself for this mission. He used to ride his horse, venturing into the sea until the water would almost reach the bridle of the horse. Little by little, he used to come closer to the fortified walls of Constantinople and yell at the top of his lungs, as if addressing the Prophet Muhammad (SAWS), “I shall be that person.”

He then began to learn the art of management, the art of governing and the art of war. He mastered six languages, continuously increasing his experience. His target was clear in front of his eyes. Then, when he was twenty-one years old, he conquered Constantinople.

Dr. Ahmad Zuweil:

Do you know the secret behind his success? Do you know who urged him towards success? It was, in fact, his mother who placed a sign on his door when he was young, stating, “This is the room of Dr. Ahmad Zuweil.” Because of this, he grew up with an idea from his earliest youth. It filled his heart and mind, stirring his willpower in its direction. Consequently, he succeeded in his aims.

Imam al-Bukhari:

When he was only twelve years old, he saw a vision. He saw himself walking behind the Prophet (SAWS), and every time the Prophet (SAWS) would place his foot on the ground, the Imam would hurry and put his own foot on the very same spot. He woke up from that dream bewildered, and went to his tutor. There, he heard his tutor saying, “If only one of you could collect the Hadith Sahih (authentic Prophetic narrations) and separate them from every ‘Hadith Daeif’ (weak Hadith) and ‘Hadith Maudu’ (invented Hadith), it would be like we were following the steps of our beloved Prophet.”

He understood the vision instantly, and Imam al-Bukhari became the most thorough collector of all the Prophetic narrations.

He established sciences like Ilm ar-Rijal (Study of Narrators), Manhaj al-Jarh wal-Taadeel (Method of invalidating and validating Narrators), and established the rules for certifying authentic narrations.

He collected more than 7,000 Ahadith based on that scientific method. The overall distance that he covered in his trips throughout the world to seek these authentic narrations is estimated to be twice the circumference of the globe. During his trips, he visited more than four thousand scientists known to be narrators of authentic Hadith.

He once visited Baghdad where all the scientists gathered to try to test his ability in memorizing the Hadith by reciting more than one hundred authentic Ahadith with erroneous narrators. He heard each Hadith and kept saying, “I don’t recognize this one, I don’t recognize that one.” When they finished reciting, they said, “See! He didn’t recognize any of the Ahadith we told him.”

He then started, to their amazement, reciting each and every Hadith they had said and giving it its right narrator, until he had finished all the Ahadiths they had recited for him. Thus, he managed to show his wealth of knowledge and prove his unsurpassed ingenuity.

Thomas Edison:

Thomas Edison is famously known as the inventor of the electric lamp; however he also registered more than 1,093 invention patents over a time span of fifteen years. The question we must ask is why haven’t we seen a Muslim like him?
When this great man was asked about the secret of his ingenuity, he answered, “I’ve never been a genius; I have 1% intelligence and 99% sweat and will power.” Why don’t we envy that successful, non-Muslim man?

Asmaa’ Bint Abu-Bakr:

She was seven months pregnant when she carried food to the Prophet (SAWS) and her father (Abu-Bakr (RA), the Prophet’s companion) daily from Makkah, all the way to the Ghar Thur (Thur Cave) and back again.

Abu-Jahl once slapped her so hard that her earrings were knocked off and her face bled. Who could bear what she went through? She was the one who gave birth to Abdullah, who later became one of Islam’s heroes.

Umaya Joha:

She won the title of ‘Best Caricaturist’ in the whole Arab world. Umaya Joha won this title despite all of the problems that could have hindered her, such as the death of her husband and having to raise her children alone.

Yusuf Ibn-Tashfeen:

This model individual will show us that this program is addressed to both the young and the elderly. Who is Yusuf Ibn-Tashfeen?

Yusuf Ibn-Tashfeen was a great hero. He takes credit for prolonging the Muslim reign over Andalusia for three centuries. This hero took action when he was ninety years old. He found Andalusia torn between the reigns of the petty kingdoms, after five centuries of Muslim reign. At that time, European armies were gathering to conquer the Muslim lands of Andalusia. This hero did not stand there watching. He got on his horse, at his very old age, and set up a plan to protect Andalusia. He led the armies and crushed the enemies in a crucial battle called the Battle of Zalaqa. Hence, he re-established the Muslim reign over Andalusia for three more centuries. A ninety-year-old man managed to do all this. He proved that his life was not over.

We too, have to follow these same paths to prove that we can make life…

Sinan the architect:

Sinan was an architect during the Ottoman Empire who did not start designing until after the age of fifty. He died at the age of eighty-five. This architect left a heritage of 364 pieces of architecture, and all the artists of the Italian Renaissance learned from him. In World War II, the Germans did not bomb Istanbul for fear of destroying his fine artistry.

When he was dying he said, “Allah, I hold Thee witness that all I did was only for Your sake. O Allah, I beseech Thee to let me into Your Paradise for all the things that I did for Your sake.” This man did not worship Allah (SWT) non-stop, yet, he affected a whole nation with his work..”

(Taken from the “Lifemakers TV Programme” notes of Mr.Amr Halid)

Consejos de Conduta

2006-10-30T19:26:00.000-03:00

Pensamiento · Sufismo
Consejos de Conducta

Pensamiento > Sufismo - 15/06/2003 0:0 Mohsen el Labban

Fuente: Verde Islam 20

Consejos de Conducta

1. No comiences nada, ni pequeño ni grande, si no es con “bismillâh ar-Rahmân ar-Rahîm”, “en el nombre de Al-lâh, el Todocompasivo y Misericordioso”, siendo consciente de lo que esto significa. Significa, entre otras cosas, que esa acción no la haces por tu autoridad ni por tu fuerza sino por Su Nombre, glorificado y exaltado sea, por Su Autoridad, Su Poder y Su fuerza. Busca en cada cosa Su agrado y obedécele en lo que ha ordenado.
2. La intención correcta es condición para que maduren tus actos y para que sean del agrado de Al-lâh. Por cada cosa que hace la persona recibe recompensa, siempre que se de en ello la intención correcta, según el dicho del Profeta Muhámmad, con él sean la paz y la bendición de Al-lâh:
“Toda acción se mide por su intención; cada persona recibe aquello que ha buscado.”
Por tanto, la condición para que una acción tenga buen resultado es la pureza de la intención. Al-lâh no acepta ninguna acción que no esté hecha sinceramente por Él. Debes darte cuenta de que esa pureza de intención requerida ha de mantenerse a lo largo de la realización de la acción, pues podría empezarse algo por Al-lâh pero durante la ejecución introducirse otros propósitos.
Pregúntate antes de hacer nada: “¿Voy a hacer esto por Al-lâh, o por otra cosa? ¿Está esto de acuerdo con la Ley Divina?”. Asegúrate mediante la reflexión de que no interfieren otros propósitos durante la realización. Si esto ocurriera, pide perdón a Al-lâh y vuélvete a Él: “¡Al-lâh!, Te pido perdón por toda acción en la que he buscado sólo Tu rostro pero se han introducido en ella otros propósitos.”
3. No obstante, también debes considerar que ninguna intención o acción es correcta si no se ajusta a lo que agrada a Allah, es decir, a la Ley Divina; y no a lo que nos agrade a nosotros mismos, aunque con ello se quiera agradar a Al-lâh. En religión no cabe la invención (bid‘a). La invención en religión se llama innovación y está prohibida terminantemente.
Pero la innovación no es lo mismo que hacer voluntariamente obras rectas o permitidas, aunque no estén estipuladas, siempre que estén en consonancia con la buena costumbre.1 En este caso la práctica es meritoria, pues hay que diferenciar entre la innovación, que es lo que contradice las reglas de la religión y sus principios, y el establecimiento de una práctica buena en materia de religión que sea para bien y esté de acuerdo con sus normas y principios. 2
4. Cuando hagas algo pon toda tu resolución y esfuerzo para hacerlo con precisión, perfección y lo mejor acabado que puedas, pues dijo el Profeta Muhámmad, con él sean la paz y la bendición de Al-lâh: “Al-lâh quiere que cuando alguien de entre vosotros haga algo, lo haga a la perfección.”
Esto no te será posible si no es con la ayuda de Al-lâh y con Su asistencia, así que permanece siempre con el ánimo de un pobre siervo necesitado de la inspiración de Al-lâh y de Su aprobación, preguntando y rogando.
5. Debes saber bien que Al-lâh es el que da y el que retiene; que, en realidad, Él es la Causa Única de todos los acontecimientos. Pídele constantemente, de palabra y de obra, Su ayuda y aprobación, y espera siempre lo mejor de Al-lâh, con inmensa confianza en que Él te dará y te concederá.
Debes saber también que si Él ha permitido que cayeras en errores y pecados, Él es también quien puede perdonarlos y no tenerlos en cuenta, y que esas faltas y pecados, si los tratas con arrepentimiento y buenas obras y los utilizas para corregir tu conducta y aprender de los errores, entonces se volverán algo positivo e incluso de una ayuda enorme para, en adelante, vencer las dificultades. Por el contrario, esos mismos pecados serán de efecto negativo si te quedas anclado en ellos, lamentándote por ellos pero sin arrepentimiento ni corrección; si no tienes en buen concepto a Al-lâh y no Le tienes confianza. Él ha hecho que Su compasión se adelante a Su ira.
6. Debes saber que la esencia de la adoración es la súplica. Has de saber que Al-lâh responde a toda petición, excepto cuando aquello que se pide es injusto o rompe lazos de familia. Si no te concede lo que le pides en esta vida, te lo dará más tarde y mejor, en la otra. A Al-lâh le gusta escuchar la voz de Su siervo creyente. Cualquiera que busca la ayuda de Al-lâh, Al-lâh acude en su ayuda. El Islam no se realiza sino en dos aspectos que no se separan nunca, y que Él ha resumido en el primer capítulo del Corán, que dice:
“Sólo a Ti adoramos y sólo a Ti pedimos ayuda.”
Así que busca la ayuda de Al-lâh y busca que te guíe y te indique lo mejor en todos los asuntos, grandes y pequeños, como nos dijo que hiciéramos el Enviado de Al-lâh y como lo hizo él mismo, pidiendo siempre a Al-lâh todo lo que necesites, aunque lo consideres de poca importancia.
7. Es preciso dedicar una gran atención a las obligaciones religiosas básicas y cumplirlas lo mejor posible, con preferencia a otras cosas que les siguen en importancia entre los deberes religiosos. Los cinco pilares del Islam son los principales fundamentos de la religión y hacerlos bien y con constancia es lo primero que debe ocuparnos.
8. Aquello que es condición necesaria para cumplir un mandato, es por ello también un mandato. Así, por ejemplo, no se puede hacer bien la oración si no se conocen sus obligaciones y lo que es necesario para cumplirla debidamente.
Con respecto a lo que es imprescindible para la realización de la oración, se puede conocer por los libros de Derecho Islámico. En cuanto a la buena realización y su conocimiento profundo, digamos que consiste en que procures hacer las diferentes oraciones en los momentos prescritos para ello, que te dirijas a ella siendo consciente de lo que significa, que entres con la intención clara, que digas “Al-lâhu akbar” (Al-lâh es más grande) al comenzar, reconociendo la inmensidad divina; que recites a continuación el Corán con pausa y precisión; que te inclines lleno de taquà 3 hacia Al-lâh y te postres con total humildad; que pronuncies el testimonio de fe (shahâda) con toda sinceridad; que acabes saludando lleno de compasión.
En cuanto a su conocimiento profundo, diría que la oración consiste en que pongas el Paraíso a tu derecha y el Fuego a tu izquierda, el paso estrecho bajo tus pies, la balanza a la altura de tus ojos y al Señor de Gloria y Poder delante, como si Lo vieras; porque si no Lo ves, el sí te ve.
9. Haz que tu preocupación no se limite a seguir las órdenes de la Ley y hacer bien los distintos movimientos de la oración, sino que también profundices en sus significados e implicaciones internas. ¿Qué beneficio tiene la oración con todos sus movimientos si la mente está dispersa y el corazón está sin dirección ni pureza de intención, sin humildad ni sinceridad?
10. Profundizar en la religión con calma y suavidad es garantía de firmeza, continuidad y avance, tal y como dijo el Profeta, la paz y las bendiciones de Al-lâh sean con él: “Esta religión es sólida y fuerte. Adentraos en ella con calma y suavidad”.
La intensidad de la fuerza de voluntad necesaria para profundizar en la religión debe estar de acuerdo con la capacidad de cada persona. El adentrarse en la religión, o en cualquier asunto, con brusquedad y aspereza cuando no podemos soportarlo, hace que se produzca retroceso y rechazo en la constancia y calidad de la práctica religiosa, además de afectar al equilibrio de la persona.
11. Dar testimonio de que no hay otro dios que el Único Dios (lâ ilâha illâ Al-lâh) implica necesariamente estar convencido de mente y de corazón de la divinidad y señorío de Al-lâh. Esta certeza se manifiesta a través de, al menos, uno de estos tres aspectos: la palabra, las obras o el conocimiento.
El Profeta dijo: “Renovad vuestra fe diciendo lâ ilâha illâ Al-lâh”.
12. Que tus acciones predilectas sean ejecución exacta de lo que Al-lâh te ha ordenado y apartarte de lo que Al-lâh te ha prohibido.
Aunque pienses lo contrario, lo que Al-lâh te ha ordenado hacer te conviene más y es mejor que las buenas obras que tú puedas idear y las cuales Él no te ha prescrito. No desprecies nunca las faltas pequeñas ni te dejes llevar hacia lo que Él ha prohibido, sea lo que sea. Pide perdón a Al-lâh por todo aquello en lo que pones intención de hacer y luego no haces.
13. Debes cuidar tanto la limpieza exterior como la interior. La limpieza exterior se conoce por la Ley externa y consiste en librarse y apartarse de las acciones prohibidas. La limpieza interior consiste en eliminar el rencor, la envidia, la difamación, la ostentación, el orgullo, la codicia, la soberbia, las malas intenciones, etc; es decir, todas aquellas malas cualidades que pueden significar una forma oculta de idolatría. Esto requiere vigilar y examinar el propio alma en compañía de un guía que conozca las enfermedades del alma y su tratamiento.
Tanto la limpieza exterior como la interior están ordenadas por Al-lâh en sus palabras: “Apartaos del mal, el manifiesto y el oculto.”
14. Iniciarse en la Vía, especialmente en las primeras fases del camino, es hacer muchas obras rectas y adquirir los atributos del creyente, según el Corán y los consejos del noble Profeta, con él sean las bendiciones y la paz de Al-lâh.
No hay duda de que, en general, lo que beneficia es dedicarse a la realización de actos positivos y no fijarse en los asuntos prohibidos, ya que una de las mejores maneras de eliminar el efecto de las malas acciones es ahogarlas con ríos de actos buenos y rectos que ocupen todo nuestro tiempo.
Hay que ser constantes en la búsqueda de la ayuda de Al-lâh, mediante la súplica (du‘â’) y el recuerdo (dhikr), para hacer efectivo el arrepentimiento y adquirir los atributos de los que aman a Al-lâh.
15. Debes saber que para progresar en la Vía se requiere pensar bien de Al-lâh el Altísimo y de todos los musulmanes.
Pensar bien de Al-lâh significa, entre otras cosas, tener confianza en que toda la ayuda procede de Él, tener la certeza de que todo lo que sucede es para nuestro propio bien si sabemos sacar provecho profundizando en el conocimiento de Al-lâh; Aquél que todo lo sabe mientras nosotros no sabemos.
Pensar bien de los musulmanes supone no enemistarse con alguien que diga “lâ ilâha illâ Al-lâh”, porque, en principio, tiene a Al-lâh por aliado. De acuerdo con un dicho del Profeta, la paz y las bendiciones de Al-lâh sean con él, una persona que cometa “pecados del tamaño de la tierra” pero que llegue a Al-lâh sin asociar a nada ni a nadie con Él, Al-lâh le concederá otro tanto de perdón.
No te enfades con nadie porque no sabes lo que alberga realmente su corazón y no conoces cómo acabará su vida. Lo que debes rechazar son sus malas obras, esas son tus verdaderas enemigas, pero no debes nunca odiar a la persona misma. Sólo puedes detestar a quien sea enemigo de Al-lâh –y eso sólo es el caso de shirk—, idólatra o ateo que ataque a Al-lâh o a Su enviado. En este caso debes apartarte de él, tal y como el profeta Ibrahim, la paz de Al-lâh sea con él, hizo con respecto a su padre:
“Y cuando vio claro que era enemigo de Al-lâh, se apartó de él.”
(Qur’án, Sura 9, aya 114)
16. La fe se manifiesta de tres modos: acatando lo que está ordenado por Al-lâh, evitando lo que está prohibido y aceptando de buen grado Su decreto.
Debes, pues, completar tu fe con este estado de satisfacción (ridâ).
Si no puedes aceptar de pleno agrado lo que Él ha decretado que ocurra, ten al menos paciencia (sabr). Los que tienen paciencia son los que aguantan las aflicciones y dolores que Al-lâh les envía y no pierden la compostura ante el Señor del Universo.
Pídele a Al-lâh que te haga alcanzar el estado de satisfacción, en el que encontrarás dulzura en todo lo que te llegue de Él, porque tendrás la certeza de que todo lo que hace contigo es para tu bien.
Que te sirva de ejemplo lo que dijo ‘Umar ibn Jattâb, que Al-lâh esté complacido con él: “En toda desdicha que me ocurre veo que Al-lâh me ha agraciado de tres maneras: la primera, que no haya sido una desgracia en materia de religión; la segunda, que no haya sido mayor de lo que ha sido, sabiendo que con ello Al-lâh ha apartado de mí algo mucho peor; y la tercera, que con ello Al-lâh me haga rendir cuentas por faltas de las que, de otro modo, tendría que responder en la otra vida.“
Has de saber que el creyente sufre desdichas en esta vida porque Al-lâh desea purificarlo para que regrese a Él limpio de las faltas. Sobre este asunto está recogido un dicho del Profeta, la paz y las bendiciones de Al-lâh sean con él, que afirma: “El creyente es como el tallo de una planta que el viento dobla y endereza hasta que se seca.”
17. Debes saber que el amor a Al-lâh y a Su enviado se divide en dos aspectos: el amor como sentimiento en el corazón y el amor como deseo de cumplir con los mandatos de Al-lâh y de seguir el ejemplo de Su enviado.
El amor a Al-lâh y a Su enviado no se hará realidad sin estos dos aspectos juntos, pues ¿cómo podemos seguir a quién no se ama? Si alguien lo hace será con dificultad y sin sinceridad, lo que no conduce a ninguna parte, ya que, en definitiva, a quien se el pide cuentas es al corazón, lugar donde reside nuestra capacidad de elección. A este respecto, dice el Sagrado Corán: “El día en que no servirán de nada ni bienes ni hijos, en el que sólo contará quien llegue a Al-lâh con un corazón sano.”
18. El principio de la pureza está en debilitar las ataduras con el mundo (duniâ) dentro de los límites que Al-lâh ha prescrito. Para ello debes comer moderadamente, cuidando la calidad y limpieza de los alimentos, y controlar las pasiones del cuerpo y del alma. El principio de la sabiduría está en el silencio. Pon atención y analiza bien todo lo que te sucede y después recapacita y medita.
El principio de la perfección es tener presente a Al-lâh en todo momento y ponerte a Su servicio de día y de noche con una aspiración alta y un propósito efectivo. Eso no puede darse si la persona se olvida de su Señor, con la barriga llena y el alma y la razón apáticas y oscurecidas por las pasiones.
19. Debes frecuentar a quien su compañía te beneficie por su carácter y su buena conducta. Cuando una persona frecuenta la compañía de quien le hace recordar a Al-lâh y la Otra Vida, esa persona va adquiriendo cualidades y estados de la otra, si Al-lâh quiere y en la medida en que Al-lâh lo disponga. Y cuando a una persona le ocurre eso, entonces ha tomado a Al-lâh por compañero al recordarlo. Y la mejor forma de recuerdo es la recitación del Corán. Al-lâh dice: “Nosotros hemos hecho descender el Recuerdo”, y un dicho del Profeta, la paz y las bendiciones de Al-lâh sean con él, afirma: “Yo me siento con quien me recuerda”. También dice el Profeta, la paz y las bendiciones de Al-lâh sean con él: “La gente del Corán es la gente de Al-lâh y es Su preferida.”
Frecuenta el trato de las personas rectas y sinceras para entrar con ellos en la Compasión de Al-lâh. Si lo son verdaderamente, entonces estarán siempre en presencia de Al-lâh, especialmente en los momentos dedicados a Su recuerdo. Con ello habrás obedecido la orden divina:
“Mantente con aquellos que recuerdan a su Señor de día y de noche buscando Su Rostro, y no les vuelvas la cara buscando los adornos de la vida de aquí abajo; y no obedezcas a quien hemos hecho que su corazón se olvide de Nuestro recuerdo y ha seguido su deseo, habiéndose así perdido.”
(Qur’án, Sura 18, aya 28)
20. Debes establecer en tu interior un equilibrio sutil entre la humildad y la modestia, por un lado, y la fortaleza y la confianza en Al-lâh, por el otro. Que tu humildad y pobreza ante Al-lâh no tomen aspecto de derrota mostrando debilidad e inseguridad, pues eso no se corresponde con la confianza que hay que tener en Al-lâh. Por otra parte, una confianza en Al-lâh mal entendida abre la puerta a enfermedades del alma tales como la autoestima, el orgullo o la soberbia.
Permanece junto a tu guía o maestro en estado de sometimiento, de confianza, de sinceridad y de total atención. De esta manera podrás recibir de él, además del conocimiento, el estado adecuado del corazón, la pureza del alma y un espíritu noble y claro.
21. No te comportes ante nadie como si fueras un maestro; por el contrario, adopta siempre la actitud de quien está dispuesto a escuchar y aprender, y medita sobre aquello que se diga en tu presencia porque es lo que Al-lâh ha hecho que tengas delante, con una razón y un propósito de los que siempre puedes obtener beneficio espiritual.
No intervengas en una conversación si no es con un propósito claro, con amabilidad y dispuesto a ceder ante tu interlocutor, sin dobles intenciones ni rencor. Actúa siempre de acuerdo con lo que dijo el Profeta, la paz y las bendiciones de Al-lâh sean con él: “El que crea en Al-lâh y la Otra Vida, que hable bien o que se calle.”
Adopta siempre una de estas tres actitudes: La de aquél que quiere a sus semejantes y no busca otra cosa que el amor y la fraternidad en Al-lâh. La de aquél que aspira a aumentar su conocimiento y amablemente pregunta y pide explicaciones.
Cuando estés seguro de que aquello sobre lo que se habla contradice sin ninguna duda un texto explícito del Corán o de la Sunna, entonces debes corregir con buena voluntad y palabras amables. En cambio, si se trata de una opinión personal sobre la que no existe ningún texto con una evidencia clara, entonces pregunta y dialoga, sin discutir. Ten en cuenta que tu interlocutor quizá tenga razón y tú no comprendas lo que ha querido decir o la intención de sus palabras. Debes mantener siempre esta actitud, especialmente con aquellas personas que te superen en edad, piedad o conocimiento.
22. No te limites nunca a un solo punto de vista ni te aferres tercamente a la opinión de nadie, incluida la tuya propia. Debes saber que no ha habido ni habrá ninguna persona que actúe y hable de manera absolutamente correcta ni completamente equivocada. De todo el mundo podemos adquirir cualidades positivas y rechazar cualidades negativas, excepto del sello de todos los profetas, el protegido de todo error, que Al-lâh lo bendiga y le dé paz. Por lo tanto, en la medida en que te sea posible, ordena y organiza tu vida, tanto en los grandes asuntos como en los de aparente poca importancia, de acuerdo al método y la forma de nuestro maestro Muhámmad.
23. Concentra tu atención en corregir el equilibrio entre la razón, el alma y el cuerpo. Debes luchar contra las pasiones provocadas por tu propio ego (nafs) porque éste es tu más cercano y peor enemigo. Al-lâh dice: “Luchad contra los infieles que están cerca de vosotros.” (Corán, 9:123) Y no hay peor infiel que ese ego que tienes dentro cuando niega los favores de Al-lâh y no los agradece. Has de saber que si luchas contra tu propio ego, entonces tu alma podrá realizarse plenamente y ello te permitirá dedicarte a la lucha externa contra los enemigos de Al-lâh.
24. Para poder organizar correctamente tu tiempo no permitas que ningún aspecto de tu vida se imponga sobre los demás. Si para establecer el equilibrio consideras que debes dedicar parte del tiempo a la diversión, debes saber que esa diversión también será querida por Al-lâh si con ello buscas tratar tu alma para poder hacer el bien a los demás y para poder realizar con sinceridad tus actos de adoración.
Has de saber que tu Señor tiene derechos sobre ti, que tu familia tiene derechos sobre ti y que tu alma tiene derechos sobre ti. Dale a cada uno lo que debes.
25. La capacidad para alcanzar tus objetivos depende, sobre todo, de la sinceridad con la que te dirijas a Al-lâh, sometiéndote a Él. El recuerdo de Al-lâh y la meditación son los medios más importantes para clarificar dichos objetivos y para concentrarte en ellos.
26. No dejes de hacer nada de aquello que hayas prometido a Al-lâh hacer. Si te has atrasado en hacer una devoción concreta que te hayas fijado, hazla aunque sea más tarde; así serás contado entre los que tienen constancia. El Profeta, la paz y las bendiciones de Al-lâh sean con él, ha dicho: “Las mejores obras son las que se hacen con constancia, aunque sean pocas.”
27. Ten siempre la intención de practicar el bien aunque luego no puedas hacerlo. Si en alguna ocasión te has propuesto hacer el mal conscientemente, busca entonces refugio en Al-lâh, porque todas aquellas malas obras que tengas la intención de hacer y que al final no lleves a cabo Al-lâh las considerará como buenas obras, así como aquellas buenas obras que te hayas propuesto hacer, aunque luego no las lleves a cabo. Tal y como afirma el Profeta, la paz y las bendiciones de Al-lâh sean con él: “las acciones se miden por sus intenciones.”
28. Cuando hables a otras personas de hacer el bien, sé tú el primero en poner en práctica tus consejos y piensa que es a ti a quien van dirigidas esas palabras en primer lugar. Las personas suelen valorar más los actos que las palabras. Esfuérzate, por tanto, en ser un buen ejemplo para los demás, uniéndote con ello a los herederos del Profeta, la paz y las bendiciones de Al-lâh sean con él.
29. Intenta mantenerte siempre en estado de pureza ritual (wudû’). Renueva la ablución cada vez que lo necesites. Has de saber que estás siempre en presencia de Al-lâh, así que manténte siempre limpio, tanto interior como exteriormente, y no sólo cuando vayas a hacer la oración ritual (salât). Procura hacer dos postraciones (rak‘at) después de cada ablución, tal y como recomendó el Profeta, la paz y las bendiciones de Al-lâh sean con él.
30. Que digas “lâ ilâha illâ Al-lâh” (no hay más dios que Dios) es la mejor fórmula de recuerdo que puedes emplear por el grado de conocimiento y el estado espiritual que proporciona. El Profeta dijo: “Lo mejor que he dicho y que han dicho los profetas anteriores a mí es lâ ilâha illâ Al-lâh.” Recuerda a Al-lâh en todas las circunstancias y estados de ánimo, siguiendo así el ejemplo del Enviado. Dijo ‘Â’isha, la madre de los creyentes, que Al-lâh esté complacido con ella: “El Enviado de Al-lâh recordaba a Al-lâh en todo momento.”
31. Trata de recitar el Corán diariamente y medita sobre sus significados. Fíjate durante su lectura en aquellos atributos y cualidades que Al-lâh quiere de Sus siervos y procura adquirirlos. Aléjate de aquellos atributos del alma que Al-lâh aborrece. Ten en cuenta que todo lo que Al-lâh ha revelado en Su Libro no es simplemente para que lo aprendas de memoria, sino para que lo interiorices y lo pongas en práctica, en la medida de tus posibilidades. El peor de los musulmanes es aquél que aprende la totalidad o parte del Sagrado Corán de memoria y luego lo olvida o no pone en práctica lo que ha aprendido. Cada versículo del Sagrado Corán es un testigo en tu favor o en tu contra.
32. Nada más despertar sigue el consejo del Profeta, la paz y las bendiciones de Al-lâh sean con él: “Cuando alguno de vosotros se duerme, Satán le ata al cuello tres nudos. Si al despertar recuerda a Al-lâh se desata el primero, si después hace la ablución (wudû’) se suelta el segundo y si hace la oración (salât) se desata el tercero.”
33. Pídele a Al-lâh que siempre te permita ser de los creyentes rectos; así serás de los aliados del Enviado de Al-lâh, tal y como afirma el Sagrado Corán: “Si os aliáis contra el Profeta, Al-lâh es su Protector y Gabriel y los creyentes rectos, apoyados por los ángeles” (Corán, 66:4). También el Profeta, la paz y las bendiciones de Al-lâh sean con él, afirma: “Mis aliados son Al-lâh y los creyentes rectos.”
Por lo tanto, considérate siempre aliado, seguidor y compañero del Enviado de Al-lâh y esfuérzate en ser consecuente con ello mediante tu creencia, tus palabras y tus actos.
Que Al-lâh te ayude y me ayude, te proteja y me proteja del mal de la gente y de sus injusticias y agresiones. Toda la alabanza sea para Al-lâh, Señor de los mundos. No hay poder ni fuerza sino en Al-lâh, el Altísimo, el Inmenso.

Notas
(1) Recordemos que “el uso y la costumbre” es una de las fuentes de jurisprudencia en el Derecho islámico.
(2) A este respecto podríamos citar diversos ejemplos, como la decisión por parte del Califa ‘Uthmân, que Al-lâh esté complacido con él, de recopilar el Sagrado Corán en forma de libro.
(3) Hemos preferido mantener sin traducir el término árabe taquà, debido a la gran cantidad de matices que encierra. Los textos al uso suelen traducirlo como ‘temor’, pero la expresión se queda manifiestamente corta, pues no se refiere estrictamente a lo que usualmente se entiende por ese sentimiento, sino que implica una actitud de vigilancia y prevención del musulmán frente a todos los actos que emprende a lo largo de su vida, para evitar que éstos estén en contra del Mandato de Al-lâh

Introducción y traducción de Abdeljabir Peñacoba (www.verdeislam.com)

Ben buradaydım Serkan Was here

2006-10-30T18:59:00.000-03:00

Merhaba dostlar bende mesaj bırkabildim sonunda:)
Hayırlara vesile olur inşallah:)

'Best Model World' was already disclosured...

2006-10-29T13:26:00.000-03:00

"We have indeed

created man

in the best moulds."

(The Holy Qur'an

Sura 95: The Fig[At-Tin], 4)

Sufi Story

2006-10-27T17:57:00.000-03:00

Hadrat Khwaja Qutubuddin r.a. relates an interesting incident of his travels. He says: " Once I was staying on the bank of river with my most intimate friend, Qazi Hamiduddin Nagauri. We saw that a very big scorpion was speeding up in a direction. I spoke to my friend that there appears to be some "divine secret" behind this phenomenon; let us follow the scorpion to find it out. My friend agreed and we followed the scorpion and saw that it reached the bottom of a big tree where it furiously stung a monstrous Boa who died at once. Nearby we noticed a man who was fast asleep. Taking him to be a very pious person, we didnt like to disturb him but waited to speak to him when he was awake. But when we approached him, we felt a very obnoxious smell and found the he was horribly drunk (with wine). We were indded greatly suprised to see him in this sinful condition on the one hand and ALLAH's Almighty's favour upon him, on the other, in saving him from that monstrous boa whom the scorpion had killed. Just as we were wondering over the incident, we heard a "Nida" (divine voice) that vibrated in the surroundings. It said: " If We(GOD) keep our favours reserved for the holy and pious only, then who would look after the sinful?
This "nida" shook off the sleep of the man who was awfully frightened to see the Boa lying by him. When we related the incident of the scorpion and the boa to him, he felt extremely ashamed, so much so that after some time, we heard, he renounced the world and became of the most pious persons of his time. He undertook the pilgrimage to Mecca 70 times on foot. "

2006-10-27T17:25:00.000-03:00

ORAÇÃO SUFI

Louvado sejas, Deus Supremo
Onipotente , Onipresente, que a tudo permeias, o Único Ser.
Toma-nos em teus Braços de Pai,
Ergue-nos da densidade da Terra.
Adoramos a Tua Beleza,
A Ti complacentemente nos entregamos,
Deus Misericordioso e Compassivo,
Senhor Idealizado de toda a humanidade.
Somente a Ti adoramos; e somente a Ti aspiramos.
Abre os nossos corações à Tua Beleza,
Ilumina as nossas almas com Luz Divina,
Ó Perfeição do Amor, da Harmonia e da Beleza!
Criador Todo-Poderoso, Sustentáculo e Juiz, que
Perdoas os nossos defeitos,
Senhor Deus do Oriente e do Ocidente, dos mundos superiores e inferiores,
E dos seres vísíveis e invisíveis,
Derrama sobre nós o Teu Amor e a Tua Luz,
Concede sustento aos nossos corpos, corações e almas.
Usa-nos para o propósito que a Tua Sabedoria escolheu,
E guia-nos pelo caminho da Tua Própria Bondade.
Atrai-nos para mais perto de Ti em cada momento de nossa vida,
Até que em nós seja refletida a Tua Graça, a Tua Glória, a Tua Sabedoria, a Tua Alegria e a Tua Paz.
Amin.”

Hazrat Inayat Khan

Islam no Brasil

2006-10-27T16:18:00.000-03:00

Selamun Aleykum, que a Paz esteja com você..

Este blog é uma tentativa de reunir num mesmo blog Muçulmanos do mundo inteiro que queiram compartilhar suas visões do Islam, na busca de uma convivência pacífica, respeitando a diversidade de facetas desta forma de vida fascinante que é o Islamismo, ao mesmo tempo em que celebramos juntos nossos pontos comuns, mais importantes que nossas diferenças. Este também é um exercício importante para aqueles não Muçulmanos que queiram saber mais do Islam, à partir de pontos de vista reais e não do estereótipo a que somos submetidos, no mundo ocidental.

Esperamos contribuir com textos e imagens do Islam de diversas partes do mundo, principalmente da Turquia, onde se encontram grandes expoentes muçulmanos que são ainda pouco conhecidos no Brasil.

Além disso, é um local de reunir amigos, fazer novos contatos e ampliar nosso conhecimento com culturas diversas. Seja bem vindo!

Asuman

Cevsen ( português)

2006-10-27T13:49:00.000-03:00

Bismillah ir-Rahman ir-Rahim
Allahumma Salle Alaa Mohammadin Wa Aale Mohammad.

"Subhanaka Ya Laa Illaha Illa Anta! Ghavsal-Ghavsal Ghavsa Khallisna Minan-Nare Ya Rabbe."
(Nota: Para ser repetido após cada Dua'a.)

CEVSEN

OS MAIS BELOS NOMES PERTENCEM A ALLAH, ENTÃO CHAME-O POR ELES ( 7:180)

Não existe divindade exceto Vós, Cuja obra está acima de todos os defeitos. Vossa obra é o melhor de todos os protetores. Proteja-nos do fogo do inferno, oh Senhor."

(1) Para o Sucesso, em Trabalhos Difíceis:

"Alla-Houma Inni As'aloka Be-lsmeka Yaa Allaho, Ya Rahman, Ya Rahimo, Ya Karimo, Ya Moqimo, Ya 'Azimo, Ya Qadimo, Ya 'Alimo, Ya Halimo, Ya Hakeemo."

Oh Allah! A Vós suplico em Vosso próprio nome.
Oh Allah! Oh mais Misericordioso! Oh mais Generoso! Oh Auto-Subsistente! Oh o Maior! Oh Ser Eterno! Oh Onisciente! Oh Clemente, Oh o Mais Sábio!

(2) Para Vitória e Prosperidade

Ya Syyedas-sada-te, Ya Mojeebad-da'vate, Ya Rafe'ad-darajate, Ya Vali-yal hasanate,
Ya Ghaferal-Khati'ate, Ya Mo'ti-yal Mas'alate Ya Qabi-Iat-tavbate, Ya Same'al-Asvate, Ya 'Alemal-Khafi-yate, Ya Dafe'al Bali yate.

Oh Chefe de todos os Chefes! Oh Recebedor de Preces! Oh Elevador de Graus! Oh Mestre de Virtudes! Oh Perdoador de pecados!
Oh Concessor de Súplicas! Oh Recebedor de Penitências! Oh Ouvinte de todas as vozes! 0h Aquele que conhece todos os mistérios! Oh Removedor de calamidades!

(3) Para Vitória e Dignidade

Ya Khairal Ghafereena, Ya Khairal-Fate-heena, Ya Khairan-Nasereena, Ya Khairal-
Hakemeena, Ya Khairar-Razeqeena, Ya Khairal-Vareseena, Ya Khairal-Hamedeena, Ya Khairaz-Zakereena, Ya Khairal-Moonzeleena, Ya Khairal-Mohseneena.

Oh Maior dos Perdoadores! Oh Melhor dos Decisores! Oh Melhor dos ajudantes! Oh Melhor dos Regentes! 0h Melhor dos Provedores do sustento! Oh Melhor dos Herdeiros! Oh Melhor dos que Louvam! Oh Melhor daqueles que recordam! Oh Melhor dos Absolvedores! Oh Melhor dos Beneficentes!

(4) Pela Grandeza na Vida e no Além

Ya Man Lahool'lzzato Val-Jamalo, Ya Man Lahool-Qoodrato Val-Kamalo, Ya Man
Lahool-Moolko Val-Jalalo, Ya Man Hoval Kabeerol-Moota'alo, Ya Moonshi'as-sahabis-
Seqale, Ya Man Hova Shadeedol- Mehale, Ya Man Hova Saree'ool Hisabe, Ya Man Hova Shadeedool 'Iqabe, Ya Man 'Indahoo Hoosnas Savabe, Ya Man 'Indahoo Oommool Kitabe.

Oh Aquele para Quem são todas as Glórias e Virtudes! Oh Aquele para Quem são todo o Poder e Perfeição! Oh Aquele para Quem é a Majestade! Oh Aquele para Quem é Grande e Supremo! Oh o Creador das nuvens pesadas! Oh Aquele que é o mais Forte! Oh Aquele que inflinge a punição mais severa! Oh Aquele é que rápido na contagem! Oh Aquele com Quem está a excelente recompensa! Oh Aquele com Quem está o Oommool-Kitab (Livro Original)!

(5) Pela Honra & Exaltação e Desembaraço de Assuntos Importantes
(Opcional- Para ser recitado 40 vezes).

Alla-Hoomma Inni Asa'aloka Be-lsmeka Ya Hannano, Ya Mannano, Ya Dyyano, Ya
Boorhano, Ya Sooltano, Ya Rizvano, Ya Ghoofrano, Ya Sobhano, Ya Moosta'ano, Ya
Zal-Manne Val-Be-Yane:

Oh Allah! Em verdade eu Vos peço em Vosso Nome, Oh! Bondoso! Oh Benevolente! Oh Recompensador! Oh Sinal Brilhante! Oh Rei! Oh Gratificador! Oh Perdoador! Oh Isento de defeitos! Oh Auxiliar dos desamparados! Oh Senhor das Bênçãos e Manifestador das coisas!

(6) Para Bênçãos & Promoção em Graus

Ya Man Tavaze'a Koollo Shai'in Le, Azmatehi, Ya Manis-taslama Koollo Shai'in
Le-Qoodratehi, Ya Man Zalla Koollo Shai'in le-'izzatehi, Ya Man Khaza'a Koollo Shai'in
Le-Haibatehi, Ya Man Inqade Koolo Shai'in M in-Khas-ya-tehi, Ya Man Tashaqqa-til-Jebalo Min Makhafatehi, Ya Man Qamatis-Samavato Be-Amrehi. Ya Manis-Taqarratil-Arzoona Be-Iznehi, Ya Myn-Yosabbehoor-Ra'do Be-Hamdehi, Ya Mal-Ia Ya'tadi ' Alaa Ahle Mamlokatehi.

Oh Aquele perante cuja Grandeza se curvam todas as coisas! Oh Aquele ante Cuja força tudo é humilde! 0h' Aquele Cuja força tremula tudo em submissão! Oh Aquele a Quem tudo se submete por temor! Oh Aquele a Quem tudo obedece por temor! Oh Aquele a Quem por temor as montanhas se fragmentam! Oh Aquele a Cujo comando a abóboda celeste é sustentada! Oh Aquele sob Cuja ordem a terra permanece em equilíbrio! O Aquele Cujo louvor o trovão ( das nuvens) recita! Oh Aquele Que nunca é cruel para seus servos!

(7) Para Remoção de Calamidades & Promoção em Graus

Ya Ghaferal-Khataya. Ya Kashefal Balaya-Ya Moontahar-Rajaya, Ya Moojzelal-' Ataya,
Ya Vahebal-Hadaya, Ya Razeqal-Baraya,Ya Qazeyal-Munaya. Ya Same ash Shakaya, Ya Ba'esal-Baraya, Ya Mootlaqal-Oosara.

Oh Aquele Que perdoa os erros! Oh Aquele que dispersa!Oh aquele que é a meta de todas as esperanças! Oh profusamente Generoso! Oh concessor de riquezas! Oh Provedor de todas as criaturas com o sustento! Oh Juiz das criaturas! Oh Ouvidor das queixas! Oh Ressucitador das criaturas! Oh Libertador dos prisioneiros!

(8) Para Proteção da Punição nesta vida e no Além

Ya Zal Hamde Vas-Sanaa'ay, Ya Zal-Fakhre Val-Bahaa'ay, Ya Zal-Majde Vas-Sanaa'ay
Ya Zal' Ahde Val-vafaa'ay Ya Zal-' Afvay Var-Rizaa-'ay, Ya ZalManne Val'Ataa'ay, Ya
Zal-Fazle Val-Qazaa'ay, Ya Zal-izze Val-Baqaa'ay, Ya Zal-Joode Vas-sakhaa'ay Ya Zal-Alaa'ay Van-na-maa'ay

Oh Aquele para Quem é devido todo louvor e adoração! Oh altivo e Preeminente! Oh Honrado e de Grau Elevado! Oh Cumpridor e Realizador das Promessas! Oh Mais Generoso e Aprazível! Oh Benfeitor e Concessor! Oh Senhor da Bondade e do Julgamento! Oh Glorioso e Eterno! Oh Mais Magnânimo e Mais Generoso! Oh Mestre das gratificações plenas!

(9) Para Remoção do Medo e Doenças

Alla-Hoomma Inni As'aioka Be-Ismeka,Ya Mane'o, Ya Da-fe'o, Ya Rafe'o Ya Saneo Ya Nafe'o, Ya Same'o, Ya Jame'o Ya Shafe'o Ya Vase'o, Ya Moos"se'o.

Oh Allah! Em verdade Vos peço em Vosso nome, Oh Evitador de infortúnios! Oh Removedor de calamidades! Oh Elevador de graus! Oh Creador! Oh Benfeitor ! Oh Ouvinte! Oh Agregador! Oh Intercessor! Oh Pródigo! Oh Intensificador de bênçãos!

(cont.)

Selamun Aleykum!

2006-10-27T12:51:00.000-03:00

Brezilya'ya Doğan Güneş
*Nascido para o Brasil*: "Brezilya'ya Doğan Güneş *Nascido para o Brasil*

'Come, come again, whoever you are, come!
Heathen, fire worshipper or idolatrous, come!
Come even if you broke your penitence a hundred times,
Ours is the portal of hope, come as you are.'
(Rumi)

Selamun Aleykum

This is a place of love and friendship, a gathering of friends, an assembly under the loving wing of Islam.

My life in Islam begun almost 9 years ago, when I first met Islam in Internet, thru a turkish Muslim who showed me Islam and thru whom the door to the beauty of Islam was openned, elhamdulillah .

Since then, my heart doesn't stop to be filled with more and more joy to be in Allah's path, with friends, brothers and sisters from the wonderful land of Turkey, from where I learn and live the experience to become a Muslim. And this is for you all, my turkish family, that I want to thank for all these years and beauty that you have shared with me.

May this blog be a place of development for all of us, in faith, in knowledge, in love and in friendship inshAllah.

Allaha emanet olun

Asli Nur Asuman Martone
posted by Brezilya'ya Doğan Güneş Feito para o Brasil 6:40 AM 1 comments